Borges sen a máscara

Francisco Castro
Francisco Castro A CANCIÓN DO NÁUFRAGO

OPINIÓN

Enric Fontcuberta | Efe

10 ago 2020 . Actualizado a las 18:31 h.

Jorge Luis Borges dixo que o ser humano é a súa memoria. Trabucouse. O ser humano son os seus bares, as súas discotecas, os touros a rebentar, o fútbol e os concertos nos que te animan a sacar a mascariña. Borges pensaba no Aleph con toda a súa trascendencia. A xente do común pensa na tapa de tortilla e en facer botellón da maneira menos trascendente posible. Como se non estivésemos aquí xogándonos, literalmente, a vida. Borges dicía que o paraíso era unha enorme biblioteca. A xente normal coida que o paraíso é poder ir ao fútbol arreconchadiños uns contra doutros, así veñan máis gromos de covid-19. Borges cría na memoria. A xente, segundo semella, moita memoria non ten.

Neste intre no que en nada empeza de novo o curso escolar, no que se volven pechar ás enteiras de hospitais no verán, no que o monte segue sen desbrozar en plena campaña de incendios, comprobamos, e pon medo comprobalo, que a nosa memoria, esa que dicía Borges que era o propiamente singular da especie humana e o que constituía unha persoa, é estremadamente fráxil, tanto, que xa nin se fala das cousas que nos deberían preocupar. Xa ninguén lembra os aplausos ás 8 da tarde. Xa ninguén lembra aqueles discursos expresados en fermosos debuxiños de infantís artistas nas ventás coa lenda, poética e esperanzada, «todo vai saír ben». A memoria, si, é fráxil. Máis o gusto do goce é fresco. Por iso a policía desmantela botellóns a diario, por exemplo.

Cando todo isto comezaba, pero xa ninguén ten memoria, diciamos que había que aproveitar a situación para buscarmos un mundo diferente. Máis ecolóxico. Máis humano. Máis slow. Máis consciente. A memoria é tan fráxil, por moito que lle doa a Borges, que neste momento o que ocupa e preocupa a unha boa parte da cidadanía é saber cando van ter que deixarse de cumprir as normas... para volver ao que xa había.