Transición verde


A inmensa balsa de residuos que Alcoa ten na Mariña é un problema tan grave como o risco de peche da planta. As consecuencias laborais e económicas asociadas ao peche serían enormes, a balsa é unha bomba ambiental que podería estoupar en calquera momento con consecuencias desastrosas para a zona habitada e o mar que ten ao seu carón. Se o peche de Alcoa se materializase e se abandonase o mantemento da balsa o risco de rotura aumentaría, como en Aznalcóllar -lembremos- ou hai dez anos en Hungría nunha balsa como a de San Cibrao. A Sociedade Galega de Historia Natural e moitos expertos independentes levan meses intentando situar este problema no lugar que lle corresponde.

O asunto máis importante que ten por diante Europa é a natureza. Europa como parte do planeta. Máis importante que esta crise económica e de saúde, compre non perdelo de vista. O acordo financeiro europeo para facer fronte a esta crise foi histórico. Os cambios que deben facerse nos sistemas públicos de saúde, nos de alerta e prevención de andazos, van ocupar moitos esforzos. A adaptación das formas de educación e de traballo nesta nova normalidade ocupará o resto dos folgos, pero seguirá sendo a natureza a que deberemos atender transversalmente en todas as políticas. Esa foi unha decisión anterior ao andazo e nestes meses o proceso de transición ambiental deu pasos firmes nas centrais de Meirama ou das Pontes. Nesta mesma xeira, a perigosa balsa de lodos da Alúmina require atención antes de que debamos lamentarnos. Estas e outras similares son as urxencias ambientais, pero a transición ambiental vai máis alá de reducir a contaminación e os riscos que as sociedades industriais levan producindo hai máis de dous séculos. Non abonda reciclar, depurar e reducir emisións. A economía circular, un novo invento para recuperar as lóxicas de reciclaxe e reutilización das sociedades tradicionais a escala industrial, só é parte limitada das necesidades da transición ambiental que temos que enfrontar.

A natureza para os humanos non é un asunto, é unha relación longa e insubstituíble. A natureza tampouco é o depósito de materias primas en que a converteu a economía industrial. Sabémolo dende hai medio século a través das ciencias ambientais. A bioeconomía e a agroecoloxía dan respostas prácticas e practicables para a transición ecolóxica á que estamos obrigados e a Unión Europea definiu os pasos para levala a cabo evitando os custes laborais. Pero relacionar esa necesidade e esas propostas coa realidade vai requirir moita política fina e algúns sustos. Pandemias como a que sufrimos ou as roturas de balsas de residuos son só a parte máis visible deses sustos. As políticas concretas aínda hai que polas en marcha. Queda moito camiño. As patadas da cuadrilla de toureiros contra o coche da ministra de Traballo avisa que vai ser difícil. Hai cousas que mudan en Europa pero non mudan en España, na transición ambiental que vén seguiremos disputando entre o latifundio improdutivo e señorial que vive das subvencións e nós. Agora, no tempo de verán e de ocio aproveitamos para pensar na natureza, nesa transformada que nos rodea a nós en forma de pesca, marisqueo, agro, gando e árbores. A natureza require un novo trato, un new deal.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
14 votos
Comentarios

Transición verde