Orient


Lembro a primeira semana despois do entroido. O Julito, cando recuperou o seu corpo hercúleo, chamoume de contado. Estirou o brazo. Arremangou a camisa. Qué pasa, Julio, preguntei. El contestou interrogándome: non notas nada especial? Respondín: estás máis fraco, o entroido acaba contigo. «Es parvo, poeta», afirmou cunha displicencia que nun home tan educado non adoita ser habitual. Insistiu coa pregunta: non notas nada especial? Foi daquela cando reparei no fermosísimo reloxo que levaba no pulso: un Orient auténtico, superior. Alfaia preciosa de fondo azul que marcaba os segundos como se fosen notas dunha sinfonía, unha oda de Horacio, solpor laranxa en azulado Monterrei: castelo encantado. A beleza. «Regaloumo o Rojano», dixo cunha emoción que non podía disimular mentres reclamaba, na barra do Gandainas, a súa metonimia favorita: Amador, ponnos outros vasos. Toñín, o Rojano, quixo obsequiar ao seu amigo con ese reloxo que veu con el de Melilla, ou de por alá abaixo, dalgún lugar distante onde a nostalxia rimaba con Verín la nuit, ou sexa, o último paraíso. Durante o confinamento pregunteille varias veces polo reloxo do Rojano. Contestoume: marcha de marabilla. Pasaron os meses. Recuperamos vida. O Orient seguía no pulso do Julio. Porén, observei nel certa preocupación. Melancolía. Díxome que o reloxo xa non era o mesmo. Amosoumo. Tiña unha pátina vaporosa sobre o cristal. «Humedá», aseverou literalmente. Naquel momento chegou o Toñín. Empezaron a discutir sobre as virtudes ou defectos do Orient. O regalo que me deches non vale nada, dixo o Julio. O Rojano puxo mala cara. Subiu os pantalóns. Pediu unha caña. Contestou: «Cómo non vai ter humedá... co que bebes!»

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
35 votos
Comentarios

Orient