Comeza Manuel Rivas, coa súa sabedoría literaria, un dos seus libros coa seguinte frase: A boca é para calar.

É fermoso que nos fagan pensar así, a través das páxinas. E é que as bocas teñen moito que calar. O máis íntimo, o agochado, o importante... queda agochado no padal, sen chegar a cruzar a fronteira dos beizos. Sempre se gardaron os tesouros. A boca tamén o fai.

Calar é unha arte. Saber calar e facer calar. O problema é que de amor á arte andamos un pouco escasos ultimamente. E o mundo sen arte... vólvese e vólvenos gris.

Hai que saber que calar, e que dicir. E, sobre todo, como dicilo.

Un pobo debe ter lingua e linguaxe. E debe saber falar. Daquela, a arte de goberno dun pobo, a política, debera basearse nisto. En saber falar. E tamén en saber calar certas cousas. E con isto non me refiro a ocultar información, nin moito menos. Refírome a evitar liortas verbais e descualificacións continuas.

Refírome a calar e escoitar o que o outro fala. Porque necesitamos falar.

No Congreso dos Deputados non hai un día calmo. Non se escoita, non se fala, non se dialoga. Cadaquén cuspe o seu pensamento e o discurso que levaba preparado. E logo, dedícase a buscar por onde criticar ao que lle replique. E, se fai falla, mandar calar. A quen sexa. «cállate, ¿por qué no te callas tú?» Pois porque o Congreso non está para calar. Está para dicir as cousas e escoitar as que digan. Só imos progresar se combinamos opinións. Está claro que non hai interese en chegar a acordos e conciliacións.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
15 votos
Tags
Comentarios

A arte de calar