Comeza Manuel Rivas, coa súa sabedoría literaria, un dos seus libros coa seguinte frase: A boca é para calar.
É fermoso que nos fagan pensar así, a través das páxinas. E é que as bocas teñen moito que calar. O máis íntimo, o agochado, o importante... queda agochado no padal, sen chegar a cruzar a fronteira dos beizos. Sempre se gardaron os tesouros. A boca tamén o fai.
Calar é unha arte. Saber calar e facer calar. O problema é que de amor á arte andamos un pouco escasos ultimamente. E o mundo sen arte... vólvese e vólvenos gris.
Hai que saber que calar, e que dicir. E, sobre todo, como dicilo.
Un pobo debe ter lingua e linguaxe. E debe saber falar. Daquela, a arte de goberno dun pobo, a política, debera basearse nisto. En saber falar. E tamén en saber calar certas cousas. E con isto non me refiro a ocultar información, nin moito menos. Refírome a evitar liortas verbais e descualificacións continuas.
Refírome a calar e escoitar o que o outro fala. Porque necesitamos falar.
No Congreso dos Deputados non hai un día calmo. Non se escoita, non se fala, non se dialoga. Cadaquén cuspe o seu pensamento e o discurso que levaba preparado. E logo, dedícase a buscar por onde criticar ao que lle replique. E, se fai falla, mandar calar. A quen sexa. «cállate, ¿por qué no te callas tú?» Pois porque o Congreso non está para calar. Está para dicir as cousas e escoitar as que digan. Só imos progresar se combinamos opinións. Está claro que non hai interese en chegar a acordos e conciliacións.