A crise no espello


Tempo de crise, tempo de tópicos. É dicir, de expresións triviais e moi empregadas. Ou, a dicir de Benítez Reyes, de filosofía, socioloxía ou antropoloxía de garrafón. Como a de que «a pandemia está a sacar o mellor e o peor das persoas»; cando, máis probablemente, o que a crise está a facer e proxectarnos, coma nun espello, o que realmente é cada quen; a amosarnos a verdadeira esencia de cada un. Porque, máis ou menos, todos seguimos sendo e actuando como éramos e actuábamos; só que agora, que a crise nos fai estar alerta, resultan máis evidentes as formas de ser individual e colectivas. Xa sabiamos que o persoal sanitario, e todos os demais profesionais que facilitan a prestación de servizos médicos, sempre estiveron aí cando os necesitamos, e grazas a eles moitos fumos atendidos con agarimo e excelencia cando o precisamos. E sempre soupemos, aínda que algún recoñeceu telo descuberto hai ben pouco, que as Forzas Armadas estaban aí para auxiliar á poboación aqueixada polas consecuencias de calquera desastre natural. Só que agora, no espello da crise, vémolo claramente.

Acrise non saca o mellor ou o peor dos responsables públicos: simplemente devólvenos, cal espello, a imaxe do que xa eran, e do que seguen sendo. Cando Boris Johnson se somete aos designios do darwinismo epidémico, no fondo non está actuando de forma diferente a como fixera co brexit, deixándose levar por esa fascinante atracción británica polos «fracasos heróicos» que tan ben describe o xornalista irlandés Fintan O’Toole. Cando Trump lle bota a culpa aos chineses ou desautoriza aos gobernadores que pretenden protexer ás súas poboacións; volve manifestar a mesma esencia que lle levaba a facer discursos xenófobos contra os inmigrantes e o mesianismo no que fundamenta o seu liderado.

Cando un avalía que sequera se plantexe a posibilidade de «prohibir a difusión de bulos e informacións enganosas (coma se fosen o mesmo) polas redes e os medios de comunicación social (coma se tamén fosen o mesmo) remitindo toda a información sobre a pandemia a fontes oficiais», e o contrapón ao mantemento «da liberdade total para a difusión de noticias e informacións» (coma se esta existise nun ordenamento que sanciona as calumnias e as inxurias; defende o dereito á honra; e regula o dereito ao acceso á información veraz); non está sacando o peor de si mesmo, senón que está manifestando o que realmente pensa sobre a liberdade de información en calquera momento. Como cando algúns propoñen un Goberno con catro ministros (un máis que os tres do triunvirato, e un menos que os cinco do Directorio): só reflicten no espello as súas previas arelas de que a democracia camiñe cara ao Cesarismo ou ao Consulado. Ou como cando outros ven na independencia un mecanismo para frear un virus que non coñece fronteiras. Afortunadamente tamén cando o que goberna leva tempo facendo da eficiencia e da boa xestión a súa bandeira, o espello da crise nos devolve a imaxe dunha mellor xestión e unha resposta máis eficiente ante o avance da pandemia. Benítez Reyes advírtenos de que os espellos son artefactos defectuosos. Non só porque reflicten imaxes invertidas, que tamén, senón e sobre todo, porque se deterioran ao mesmo ritmo que os seus posuidores: «cada engurra que nos sae, tamén lle sae ao noso espello». O espello da crise nos amosa unha inmensa maioría de persoas que actúan con rigor, compromiso e responsabilidade. Pero tamén as engurras que algúns, por moita maquillaxe que lle botasen, xa lucían antes de todo isto.

Por Pedro Puy Portavoz do PP no Parlamento de Galicia

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
6 votos
Comentarios

A crise no espello