Grazas e desgrazas

Cristina Pato
Cristina Pato A ARTE DA INQUEDANZA

OPINIÓN

16 abr 2020 . Actualizado a las 05:05 h.

Soñei que non chegaba. Corría e corría, pero non daba avanzado. O público estaba dentro, berrando porque empezara, e eu, a menos de dez metros do escenario, por máis que me esforzara non podía chegar. Espertei abafada e, unha vez entendín que só fora un soño, tentei seguir durmindo.

O soño é recorrente. Especialmente dende que hai uns anos comezara a transición de ir deixando os escenarios para dedicarme ás outras cousas que me apaixonan. Supoño que está relacionado co feito de que ás veces realmente non dou chegado a todo, pero non lle dou moitas voltas: é un soño, nada máis.

Pero o que estamos a vivir agora non o é. As preocupacións son reais, e xa sabemos que os problemas e as angustias perdurarán durante anos.