Un día menos


Para abrazar e para que te abracen. Un día menos. Para que a rutina, ese lugar onde habita a felicidade (aínda que non o pareza), regrese. Para non contemplar a vida tras un televisor, noticia a noticia, como se o mundo puidese caber nunha pantalla. Para que as noticias non sexan sempre malas noticias. Un día menos. Propúxenme facer do optimismo unha bandeira nestes días tráxicos: crónica perpetua de sucesos. Un acopio de amarguras. Facer do optimismo un lugar que habitar, aínda que custe esforzo e traballo e ansias. Non estamos sós. Talvez nunca estivemos máis xuntos. Non é momento de pasar facturas nin contas. É momento de unírmonos e unir. De cumprir, para que cumpran con nós. É momento de mirar cara adiante. A fin do túnel está máis preto de ti. Queda un día menos para que rematen as tebras. Virán outras, pero non serán as mesmas. Tocará apertarmos o cinto dos números e das contas. Pero seremos capaces. É tempo de luz, no medio da escuridade, pero luz. Obviar o rancor. Pero tamén, aprender. Aprender, recordar. Lealdade, toda; memoria, tamén. Os que consentiron e alentaron que este virus despregase a súa infantería de dor. Os que dicían: «No existe riesgo de infectarse». Chámase incompetencia. Cómo esquecer aos comunicadores que pedían saír a rúa a pesar do coronavirus. Os que facían da burla o seu pan e circo. Non esquezamos. Pero non é momento. Toca saber que queda un día menos para que un alalá de bicos conquiste praias e alamedas e verdor, Galicia adentro. Para crecer, madurar, coñecer as cousas que en verdade importan: o amor, principalmente. Para tocar, acariciar, reino da tenrura. Para abrazar e para que te abracen. Queda un día menos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
27 votos
Comentarios

Un día menos