Unha cultura do odio ao diferente


O eurodeputado de Vox Hermann Tertsch usa Twitter coma quen usa unha metralladora; quizais por iso lle escapou hai uns días un chío no que lle pedía ao Goberno que sacase o Exército español para «impoñer orde constitucional». Así, sen filtros. Que o que hai que facer é pegar tiros, toque de queda: pon as mans detrás da caluga e pégate á parede, que te vou cachear. Só lle faltou engadir un sonoro «¡¡¡Quieto todo el mundo!!!» para que o desbarre fose completo. Foi ler os seus chíos no Twitter e empezar ver eu a realidade en branco e negro e comezar a sentir dentro da cabeza, sen que non se me fose en horas, a sintonía do NO-DO, xa saben, esa especie de Wikipedia nostálxica na que se informan algúns ultimamente.

O argumento -é un falar- do eurodeputado de Vox é que é o que farían «muchos países europeos». A ver, eu non son un campión da xeopolítica do Vello Continente, pero o normal nos países europeos non é sacar o exército a poñer orde, como el pide, cando teñen conflitos máis ou menos barulleiros. Durante a probablemente máis gorda en Europa durante os últimos anos, a crise dos chalecos amarelos, ao presidente francés, que algo de orde constitucional e republicana sabe, non se lle deu por chamar aos tanques e ao corpo de zapadores, sexa iso o que sexa, que eu non fixen a mili (serei de todo un home para esa dereita extrema que quere volver poñer a mili obrigatoria? Obrigaranme a min, pasados xa os 50 anos, a facer imaxinarias, sufrir novatadas e todo iso que, segundo dicía o santo de meu pai, era necesario vivir para facerse un home?). Non, en Europa non se saca o exército máis que para as festas nacionais. E non en todas partes, por certo.

No chío do eurodeputado, incendiario e marcial, sinala que en España a Policía Nacional e a Garda Civil teñen as mans atadas por culpa «de un Gobierno que quiere favorecer a sus socios golpistas». Sen entrar na resolución desa ecuación metafísica que propón, o que é interesante sinalar aquí é que é un chanzo máis no espallamento dunha cultura do odio ao diferente e á liberdade de expresión que, incriblemente, foi quen de seducir a millóns de votantes en España, que lle outorgaron a esa formación máis de medio cento de deputados. Esa si que é unha desorde constitucional que non se soluciona nin coa cabra da Lexión. Porque, non desenfoquemos, se hai algo antisistema, radical, incendiario e que crea desorde é a formulación política que defende ese xenio do Twitter. Nostálxicos dunha realidade, cría eu, felizmente superada.

Por Francisco Castro Escritor e editor

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
10 votos
Comentarios

Unha cultura do odio ao diferente