Bispos contra Franco


Os bispos viron en Franco o home providencial para salvar España da horda anticatólica, demoledora da Santa Tradición, e sentiron ante el unha impagable débeda de gratitude. Pero non todos.

A finais de 1936, o cardeal Gomá, primado de España, convocounos para faceren un documento a prol dos sublevados, que se deu a coñecer o 1 de xullo de 1937 na Carta Colectiva del Episcopado español a los obispos del mundo. Sete días despois, a Santa Sede recoñecía o Goberno de Franco. Porén, tres bispos non a asinaron: o de Tarragona, Francisco Vidal y Barraquer; e os de Vitoria e Donostia, Mateo Múgica Urrestarazu e Javier Irastorza Loinaz.

Malia ser salvado in extremis de ser fusilado polos republicanos e fuxir a Italia, Vidal y Barraquer non apoiou o documento, nin recoñeceu a Franco «porque la Iglesia no debe identificarse con ninguno de los bandos, sino hacer obra de pacificación». Franco nunca o perdoou e cando, en 1942, o bispo, vello e enfermo, quixo volver a Tarragona e pediu a mediación de Pío XII. O Caudillo respondeu ao papa que aínda había feridas abertas que impedían o retorno. Non dixo que eran as súas, claro. Mateo Múgica, «un roxo separatista» en opinión dos sublevados, foi desterrado; e Javier Irastorza marchou a Inglaterra, antes de recibir a orde.

Enfrontado ao franquismo estivo durante 30 anos o bispo de Canarias, Antonio Pildain Zapiain, que fora deputado por Guipúzcoa, en 1931, para defender o ensino da relixión católica nos plans de estudos da República e conseguir un estatuto de autonomía para Euskadi. Des que tomou posesión do cargo, en 1937, axudou ás vítimas do franquismo e prohibiu aos curas pasaren ás autoridades información comprometedora para calquera veciño. En 1950 non recibiu a Franco en Las Palmas, e tivo pecha a catedral durante a súa estancia. No Concilio Vaticano II presentou unha moción para derogar «o dereito de presentación», que permitía ao Estado español intervir na elección dos bispos.

O cardeal de Sevilla, Pedro Segura y Sáez, non tiña nada de roxo, pero era antifranquista nas formas porque a Igrexa estaba por riba de calquera poder temporal; de aí que prohibise a entrada de Franco baixo palio nos templos e non permitise poñer nos muros os nomes dos Caídos por Dios y por España. Había, ademais, unha cuestión persoal. En 1940 escribira a Franco pedíndolle clemencia para o xeneral republicano Antonio Escobar Huerta, profundamente católico e condenado a morte por un tribunal militar. Na carta dicíalle: «Si fusila a Escobar, no fusila a un hombre; fusila a un santo». Franco non concedeu o indulto e sempre que visitou Sevilla, o bispo estivo ausente. O Caudillo dicía que era a súa cruz e levábaa con resignación, pero Serrano Súñer contou que quixera desterralo e fora el quen o convenceu de que non o fixera.

Na Cuaresma de 1974, dous meses despois do asasinato de Carrero Blanco, o bispo de Bilbo, Antonio Añoveros, mandou ler nas igrexas da diócese unha homilía sobre o dereito do pobo vasco á súa identidade. O Goberno de Arias Navarro dispuxo o seu desterro, pero o cardeal Tarancón, presidente da Conferencia Episcopal, díxolle a Franco que sería excomulgado se desterraba a Añoveros, e Franco, decrépito, chorou.

Non era para menos.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
43 votos
Comentarios

Bispos contra Franco