Esperando a Godot


O noso momento político ten algo de peza de teatro do absurdo. No escenario hai, ao menos, seis personaxes que procuran, non un autor, pero si un entendemento indispensable para seren o que queren ser -esperan que Godot lles dea sentido-, pero que non hai maneira de que chegue por máis voltas e revoltas que dean no escenario.

Dous deles son os actores principais: son os que teñen que poñerse de acordo, porque se chega a habelo entre eles, poderán facer goberno, un goberno para unha tarefa que non se sabe ben, pois un dí que fará tal cousa e o outro que vai facer tal outra. Dan voltas e máis voltas, pero non concordan na tarefa, Os outros catro personaxes escachan a rir e gozan ao ver como se esnaquizan entre eles.

Uns e outros -os que están no escenario e os espectadores en permanente desconcerto- teñen moita paciencia, seguen esperando o acordo, atentos aos xestos dos actores principais, nuns momentos con esperanza de ver que poden chegar a un acordo, pero a seguido coa frustración de ver que esa esperanza se esvaeceu.

O desgoberno semella ser o único a que se pode chegar: as posturas numantinas duns e doutos non deixan lugar para a esperanza. ¿Qué facer? Godot está lonxe, se é que está nalgures, e os espectadores desta peza empezan a dar berros con aldraxes contra os actores principais, entre as gargalladas dos secundarios.

Os abraiados espectadores resolven voltar para as súas casas pois Godot, polo que semella, é algo que non é este mundo. A diferenza da peza de Brecht, os espectadores móvense e vanse tristes, cansos e esfolgaxados ao comprobaren que foron enganados, unha vez máis. E algúns vanse rosmando polo baixo que non hai dereito, outros polo alto berran que «Nunca máis», e o resto sae xurando en arameo mentres cae o telón.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
34 votos
Tags
Comentarios

Esperando a Godot