Volvendo ao de sempre


Nunhas recentes declaracións, Pérez-Reverte tivo a ocorrencia de soster: «Estamos siendo desangrados para pagar 17 disparates autonómicos». Ve todo tan escuro que non dubida en dicir que se iría deste país se tivese trinta anos, pero que, á idade que ten, quere ver «cómo acaba todo esto». Pérez-Reverte sabe de sobra que ben próximos a nós están Estados como o suízo, o alemán, o canadense ou o dos EUA, non autonómicos pero si federais, e, que saibamos, nin se desangran nin de lonxe o esperan; antes ben, son Estados fortes, ben organizados, con democracias ben asentadas e nos que os seus habitantes se senten na súa casa, cousa que aquí, polo que o propio Pérez-Reverte suxire, dista moito de ocorrer. O citado escritor e académico tampouco ignora que as autonomías contribuíron, e de maneira decisiva, á modernización e á estabilidade do país. E máis dunha vez foron indispensables para a gobernabilidade do mesmo, cousa que é difícil que ignore unha persoa dedicada á cultura, ou polo menos á escritura. Se isto é así, temos que pensar que algo lle pasa ao citado: non sabemos se se trata de que non pode saír dos tópicos ao uso -o que custa concibir no seu caso- ou se, ao mellor, é que padece do medo irracional deste país ao Estado federal, que con tanta claridade denunciou Sánchez-Cuenca como característica da idiosincrasia española.

O que, unha vez máis, nos leva ao que nun libro que anda por aí -e desculpen a autocita, pero penso que cadra- no que diciamos que todo o noso problema político, nun país tan asilvestrado, se reducía a civilizar España. Foi feble a Ilustración, perduraron moito a Inquisición e o franquismo e a Europa chegouse moi tarde. Por iso navegamos escorados.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
40 votos
Comentarios

Volvendo ao de sempre