Non son tres vítimas


Hai poucas maneiras peores de comezar unha semana cá deste luns. Tres vítimas dun asasinato abrían o día e os noticiarios. Abrían, tamén, a carne, o corpo, a alma. Unha atrocidade que desgarra.

Un home asasina á súa exmuller, á irmá desta e tamén á nai das dúas. Todo isto, diante dos seus fillos, menores. De verdade que eu non podo entender violencias de tal calibre. É demasiado o sangue frío necesario para poder cometer un acto tan abominable, non entregarse e tentar agochar a arma do delito. Non me entra na cabeza.

Aumenta, deste xeito, o número de vítimas de violencia machista, unha cifra que non deixa de medrar, algo que me desespera, porque non sei como poderemos poñerlle freo. Só Sandra, a exparella do detido, é considerada vítima de violencia machista. Non así a nai e a irmá. E eu penso que non hai tres vítimas directas, non. Hai cinco. E moitas máis, dentro desa familia. Pero cinco son as mínimas. As tres mulleres ás que lle segaron a vida e eses dous pequenos aos que lles asasinaron a infancia. Poden facerse unha idea do impacto que o acto e a escena lles pode causar a eses dous pequenos? É unha ferida que non ten cura, que deixará unha cicatriz fonda e dolorosa, coma esas úlceras en carne viva que non chegan a pecharse nunca.

Cinco. Son cinco as vítimas directas da violencia machista. Cinco.

Se puidera apertar eses nenos, dicirlles que todo foi un soño e borrar esa imaxe da súa cabeza, faríao. Pero non se pode. O tempo nunca mira atrás, mais eles si, e latexaralles o crime.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
14 votos
Comentarios

Non son tres vítimas