Auga para todos


Desde o ano 1993, o 22 de marzo celébrase o Día Internacional da Auga para lembrar a importancia que este recurso ten para as nosas vidas. Aínda que pasaran xa algún meses, sempre é bo momento para reflexionar brevemente sobre os principais problemas que están implicados no seu uso e coidado, así como ollar cara ás súas solucións.

Comezando cos usos da auga no ámbito mundial, habería que sinalar que neste século os sistemas de potabilización experimentaron ata o 2015, sobre todo nas poboacións máis desfavorecidas, unha melloría que había tempo que non se coñecía, mesmo con adiantos sobre as predicións, sempre optimistas, das Nacións Unidas. A partir desa data, considerouse que se debía adoptar un criterio máis realista para os obxectivos: non abondaba con constatar que había sistemas de potabilización e saneamento, senón que estes tiñan que ser tamén eficientes e seguros. Segundo este novo xeito de mirar as cousas, a realidade xa non resultaba tan compracente, pois tres de cada dez habitantes do mundo non tiñan un sistema seguro para obter auga potable e seis de cada dez non dispoñían de saneamento igualmente seguro. Aínda queda moito camiño por andar para que toda a poboación mundial dispoña de sistemas seguros de potabilización e saneamento para o ano 2030, que sería o novo obxectivo que as Nacións Unidas se propoñen conquistar. Posiblemente sexa demasiado pedir para os ventos de insolidariedade que corren polo planeta.

Desde o 2000, os cidadáns da UE deberiamos sentirnos orgullosos de contar co mellor sistema administrativo da auga do mundo: a Directiva Marco da Auga. Un momento decisivo para esta normativa virá a finais deste ano, cando se faga o balance oficial do realizado ata agora, para o que xa se pode adiantar que, fronte ás indubidables melloras en procedementos e obxectivos sobre a calidade das augas, mantéñense aínda importantes problemas. Os máis graves, quizais, corresponden ao descoñecemento sobre a calidade ecolóxica e química de case a metade das augas comunitarias, así como a existencia dun conxunto de países que pretenden rebaixar as expectativas desta norma. Nunhas negociacións que se agardan tensas e complexas, este lobby de Estados tenta ampliar os prazos e as excepcións para non acadar os obxectivos ambientais, limitar a capacidade dos instrumentos económicos e debilitar os procesos de participación pública. Isto significa reducir unha boa directiva a un conxunto de normas a gusto de todos.

En Galicia houbo nos últimos anos adiantos evidentes na mellora da calidade das nosas augas, pero, certamente, seguen a existir puntos negros nas rías e cursos de auga como consecuencia, sobre todo, da contaminación doméstica e mineira. Pero, posiblemente, o problema máis grave segue a ser a permanencia de dous sistemas administrativos diferentes, o estatal e o autonómico, para regular a nosa planificación hidrolóxica, o que nos leva a que as augas de Galicia-Costa e as da conca do Miño-Sil, cun anaco das do Douro e Norte, sexan xestionadas con miradas diferentes. Déronse algúns pasos cara á harmonización de procedementos e obxectivos destes territorios, pero o soño de Cunqueiro dunha Galicia única regada por dez mil ríos solidarios segue a ser iso: un soño.

Por Francisco Díaz-Fierros Viqueira Catedrático emérito de Edafoloxía da USC e membro da Real Academia Galega

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
7 votos
Comentarios

Auga para todos