Amancio


Nos anos setenta contábase un chiste en España: pescaba Franco troitas nun río galego cando chegou un paisano que o saudou amablemente e botou a cana preto del. A Franco pareceulle que o paisano non o recoñecía e, estrañado, preguntoulle se sabía quen era, e como o paisano respondeu que non, comentoulle: «Pois sonlle o galego máis famoso.» O paisano, abraiado, respondeulle: «Ai, Amanciño, que vello vas!».

O Amancio do chiste era o futbolista Amancio Amaro Varela, o bruxo dos caneos imposíbeis, estrela do Dépor que ascendeu a Primeira e do Madrid gañador da sexta Copa de Europa; internacional coa selección española 42 veces; máximo goleador da liga en dúas ocasións, malia xogar de extremo; e que en 1968 estivo na selección mundial da FIFA. Tan admirado e querido foi Amancio na Coruña que varios homes nados a finais dos anos sesenta e comezos dos setenta levan, por el, o seu nome. Un é veciño meu.

Porén, pronunciar hoxe o nome de Amancio na Coruña leva a Amancio Ortega Gaona, o bruxo dos caneos imposíbeis ao mercado co equipo de Inditex; un dos grandes empresarios do mundo. Cando Amancio Amaro empezaba a andar o camiño do éxito deportivo, Amancio Ortega empezaba a matinar nun proxecto industrial, tan orixinal como sinxelo, baseado en dúas interrogantes: por que vender o que outros fabrican? Por que non vender o que nós fabriquemos? Fíxoo realidade, rodeouse de colaboradores capaces e triunfou.

En 2014 nacía Podemos, para opoñerse, desde unha ideoloxía de esquerda, ás políticas da Unión Europea para a crise económica. Tratábase de converter a indignación en cambio político e a xuventude apoiouno. O éxito electoral foi espectacular, semellaba imparable, pero en só cinco anos caeu en picado. As causas explicounas Emilio Delgado, exmembro de Podemos e deputado electo na Asemblea de Madrid pola plataforma Más Madrid: «Esta es la historia de cómo unos cuantos niñatos de las juventudes comunistas colonizaron el entorno de un líder loco, arrogante y febril, y transformaron una hermosa promesa llena de esperanza para la gente en una pesadilla estalinista e impotente».

O líder louco, arrogante e febril é Juan Carlos Monedero, e os que trocaron a fermosa promesa en pesadelo stalinista son os «hooligans acríticos que aseguran o control do partido» e, en plena campaña electoral, seguiron a Pablo Iglesias no despropósito de rexeitar as doazóns de Amancio Ortega á sanidade pública. Poderían denunciar a submisión de PSOE, PP e Cs ao poder financeiro despois que o Banco de España estimase en 14.275 millóns de euros o importe recuperable dos 54.353 millóns que a banca recibiu en axudas públicas desde o 2009, e o electorado de esquerda aplaudiríaos; pero como xa o fixeran meses antes, procuraron algo novo e abraiante e lanzáronse contra as doazóns. Atinaron: o estoupido foi enorme, pero o electorado pensou que tolearan.

Eu sei o que é participar nun proxecto político ilusionante e ver como se esfarela pola nosa incompetencia; sei o que é sentir a dor e a vergoña de fallar a quen creron en nós. Nesas circunstancias só caben dúas actitudes: recoñecer os erros e asumir a responsabilidade ou non facelo e inventar un culpable. Niso anda Monedero, coido que sen éxito. Xa se verá.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
48 votos
Comentarios

Amancio