Vivir no presente


Axudei a limpar varias casas, vin a Nadal e tiven que mudar de zapatos catro veces». Ese era o resumo que facía un neno de sete anos despois da tromba de auga que anegou a viliña mallorquina de Sant Llorenç e segou a vida dunha ducia de persoas. Un inferno de auga e lama que ese neno mirou dese xeito medio desenfadado, case irónico, co que os nenos son quen de observar as traxedias. Relativizan o que pasou e miran adiante, seguramente porque nas súas vidas é moito máis poderoso o futuro ca o pasado e porque viven na divina inconsciencia de non coñeceren o perigo aínda que o teñan diante.

Oín iso ás 6.30 da primeira mañá chuviosa deste outono, a canda a pingueira de mortos no desastre e un meniño desaparecido da idade dunha miña filla. E porén, vinme sorríndolle á cunca do café. O rapaz, que imaxinei cuns zapatos secos aínda sen atar, contaxioume ese optimismo permanente no que o máis incómodo dunha vila destruída pola enchente é mollar os pés. Cómo non sorrir. Ese neno de sete anos está vivo e conta cousas de nenos vivos: a diversión de sacar a lama dun portal, a ilusión de coñecer ao número un do tenis, xogar na inundación que, para el, é só unha gran poza na que chapuzar.

Envéxolles aos nenos esa capacidade para vivir no presente. Para non cuestionar as cousas que, por pasadas, xa son inevitábeis, e para non atreverse a proxectar un futuro que, por definición, é incerto e incontrolábel, pero que precisamente por iso pode ser marabilloso se unha se permite vivilo intensamente. Incluso no medio da traxedia. Incluso no ollo do desastre. Incluso cando parece que todo se estragou. Incluso cando chega a tentación de espallar culpas. Pero a vida é outra cousa.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
16 votos
Comentarios

Vivir no presente