«Son deputada»


Na historia da representante de En Marea implicada nunha pequena alteración da orde, o verdadeiramente interesante son os protagonistas da intervención policial: a mesma patrulla que hai uns anos detivo por condución temeraria a aquel concelleiro do PP, lembran? Naqueles días, coma agora, a cousa parecía turbia coma unha trama de Fariña. Igual ca os mellores xornalistas do Washington Post, un par de axentes da Policía Local compostelá logran colocar o foco da opinión pública onde se debe. Á altura da mellor brigada político-social, eles si que saben impor moral acertando con ese pequeno erro que lle resolverá o problema a un partido político en dificultades. Os gardas da moral, que dubidan sempre de que andar de macarra de madrugada sexa labor parlamentario, souberon ver as arestas de Paula Quinteiro. Dixo :«Son deputada». Meu deus! Enténdoa, conste, se cadra porque eu tamén o faría, que a poli ponme nerviosa. A fin de contas, boto a vida xustificándome por todo coa escusa estúpida de que son escritora. «Tedes que saber que eu teño un réxime especial; vou interpoñer unha interpelación parlamentaria pola actuación policial», engadiu. E eu, que escorrego literatura sempre que leo un atestado, axiña imaxinei a Puigdemont cando o detiveron, imitando a Quinteiro e derramando unha bágoa: «Que sóc molt honorable!» Ao mellor alguén de En Marea aprende por fin ese refrán que repetimos as que temos fillas: «Quen con rapaces se deita, mexado se levanta». Poderiamos engadirlle a guinda de Castelao: «...e dis que chove». Iso é o que debe de estar pensando Luís Villares, que nestes días tan acaídos estará flaxelándose por bailar sempre coa moza trabucada.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
30 votos
Comentarios

«Son deputada»