Nacionalismos excluíntes


Non teño a menor dúbida: o peor do nacionalismo español é a súa indixencia cultural. O sistema, entre nós, nunca soubo crear un modelo de convivencia amable senón que conseguiu todo o contrario, o enfrontamento, as pequenas rivalidades, que sempre alentou, o descoñecemento da periferia, e son só. Quen queira ter unha idea de ata onde pode chegar a visceralidade desa nacionalismo abóndalle con entrar en Internet e reparar nas «toneladas de odio» que o avogado de Puigdemont denuncia, contra el e a súa muller, non moi diferente do que reborda en xornais e outros medios -que coidan algo máis as expresións e empregan menos signos de admiración-, pero que transpiran as mesmas actitudes montesías. É duro dicilo, pero somos un país asilvestrado. Esta espantosa incultura, que parece non preocupar ao señor Vargas Llosa, e a outros, é especialmente violenta, non só na súa verborrea, senón que, cando lle pareceu, acudiu á represión, á persecución, á tortura e á humillación se estimaba que os seus intereses estaban en perigo. Os exemplos, e ben recentes, son de sobra coñecidos. ¿Están libres os outros nacionalismos, os chamados periféricos, desa violencia e mesmo primitivismo? Non teñen o poder de exercer a violencia que o Estado ten. Non hai comparanza posible. E polo demais, quen coñeza a súa cultura comprobará o seu europeísmo, o seu internacionalismo e a súa apertura, coa única exclusión do autoritarismo en calquera das súas formas. A ningún goberno, dende 1936, lle preocupou de verdade que España sexa un país civilizado. A nosa democracia, por incultura, será sempre moi facareña E, ademais, exposta á violencia e, polo tanto, ao autoritarismo. Iso explicaría, ao meu ver, o actual e crecente minguar da calidade da nosa democracia.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
39 votos
Comentarios

Nacionalismos excluíntes