Poetas eucarísticos na esquerda


O día 7 de setembro de 1960, Silvia Santiago Conde, filla do escritor Silvio Santiago (1903-1974), celebrou na Coruña a súa primeira comuñón, feito que suscitou unha serie de textos literarios en verso e en prosa que acaban de ser recolleitos nun volume que editan, prologan e anotan os profesores Afonso Vázquez-Monxardín e Patricia Arias Chachero. Edítao o Consello da Cultura Galega co título Ofrenda lírica á nena Silvia Santiago Conde no día da súa primeira comuñón. O volume é algo máis ca unha curiosidade na bibliografía galega contemporánea.

O precedente máis ilustre do xénero é o opúsculo Ofrenda lírica á nena María Isabel Ramón Algarra no día da súa primeira comunión, editado, con moito decoro, por Monterrey (Vigo) en maio de 1955. Trátase dun sonetario, en homenaxe á filla do escritor Ben-Cho-Shey, no que participaron dez voces importantes da poesía galega daquel tempo: Xosé María Álvarez Blázquez, Fermín Bouza-Brey, Ramón Cabanillas, R. Carballo Calero, Augusto Casas, J. Díaz Jácome, A. Gómez Ledo, Ángel Johán, R. Otero Pedrayo e Victoriano Taibo. Non sei se Ángel Johán era católico nesa altura, pero os outros nove participantes érano certamente e as súas musas labraron en eido propio.

Na ofrenda do ano 1960 colaboran prosistas e poetas, entre estes, algúns dos que participaran xa na celebrada no 1955 (Carballo Calero, Bouza-Brey, Álvarez Blázquez, A. Casas e Otero Pedrayo, con tres poemas bastante longos). Na ofrenda figuran, entre outros, dous poetas que, na opinión dos letraferidos da época, non eran homes de misa nin escritores de dereitas: Celso Emilio Ferreiro e Manuel María. Celso Emilio troba deste xeito: «Que ninguén diga non; digamos sí. / Cristo está aquí». E Manuel María, desta maneira: «Que o Neno Xesús, o Neno máis bon, / baixará, amante, ó teu corazón / como un anxiño a sorrir».

Boa ocasión esta para reflexionar sobre os recursos retóricos (non necesariamente literarios) de certos poetas, que, en calquera caso, por amizade ou polo que sexa, escriben versos de encarga. Xa o fixera en 1955, para a neniña Maruxa Agrasar, Uxío Novoneyra, capaz de subscribir estes versos: «Vén a ti O Señor da dor maior / que El esquece por ti: / para non ferirche, sorrí». (O cheísmo está no orixinal).

De todos os xeitos, o volume que suscita este comentario de hoxe é unha peza interesante e significativa da bibliografía galega de hai sesenta anos, con textos curiosos (un poema de Cela), con algúns sonetos valiosos e sinceros e unha breve carta de Ramón Piñeiro que é un prodixio non retórico de oportunidade.

Votación
7 votos
Comentarios

Poetas eucarísticos na esquerda