A 15 baixo cero


Estaba tirado no chan, diante do conduto de ventilación dunha tenda da Sétima Avenida. Eu levaba cinco capas enriba, estabamos a uns 15 graos baixo cero e o home tiña tan só un pixama posto. Parecía durmido; quedei mirando un anaco para ver se o vía respirar, e cando comprobei que estaba vivo seguín o meu camiño cara ao supermercado. Ao cabo dun pedazo pensei en chamar aos servizos sociais para que o viñesen recoller. O frío era brutal e non podería durar moito así vestido. Non chamei. Simplemente pensei que, se á volta aínda estaba alí, collería o teléfono e tentaría que o levasen a un refuxio.

Nova York é unha cidade de contrastes, pero esa imaxe de alguén durmindo na rúa a pesar do frío é desgraciadamente universal. Sobrevivir na sociedade do século XXI estase a converter nun pequeno gran milagre diario, no que só uns poucos afortunados (o famoso 1 %) poden vivir tranquilos até a súa morte. A sociedade do benestar, aquela pola que pagamos e loitamos, estase a converter nun luxo: a exclusión social, a pobreza, unha enfermidade física ou mental mal tratada, o exilio, un desafiuzamento, a busca dun lugar sen guerra ou simplemente a mala sorte poden levarnos a durmir na rúa antes do que pensamos. Pero aínda que unha crea que ninguén se libra diso, a verdade é que hai un 1 % de afortunados que, por moito infortunio que sufran, seguen a saír airosos de todas as situacións, e a probabilidade de que un responsable dunha banca remate durmindo nun caixeiro é algo remota.

Á volta do supermercado pasei pola mesma tenda. No lugar do home había agora unha muller fumando un cigarro e cun cartel que dicía «teño fame e frío, feliz Aninovo».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
19 votos
Comentarios

A 15 baixo cero