Unha historia de amor


Presidente da Real Academia Galega

A primeira biblioteca que coñecín na miña vida foi a miña nai. A frase non é miña. Abre o libro que vén de publicar Antonio Basanta (Madrid, 1953), educador, ensaista, doutor en Literatura Hispánica pola Universidade Complutense e durante máis de vintecinco anos director xeral da Fundación Germán Sánchez Ruipérez, un dos centros de estudo e animación á lectura máis activos e xenerosos que coñezo, cuxas iniciativas marcaron varias xeracións de lectores e lectoras. O libro de Basanta titúlase Leer contra la nada (Siruela) e comeza practicamente con esta frase: a pimeira biblioteca que coñecín na miña vida foi a miña nai. O pasado venres, 10 de novembro, a Confederación Española de Gremios e Asociacións de Libreiros (CEGAL) celebrou o Día das Librerías (VII edición), unha invitación a cidadanía a visitar estes establecementos, que xunto coas bibliotecas son a principal rede capilar de difusión da cultura a través do libro (impreso ou dixital), espazos especializados no acceso ao pracer, hábito e práctica da lectura, experiencia intransferible que, segundo a antiga lenda que nos relata Herodoto (As vodas de Cadmo e Harmonía) é o que máis aproxima os seres humanos á inmortalidade. O libro de Basanta recolle a lenda de Cadmo e Harmonía, e aqueloutra historia da nena que perde nun parque de Praga a súa moneca e Kafka, xa daquela enfermo de tise, lle escribe cada día unha carta que a moneca supostamente envía á pequeniña para consolala. A literatura (e a lectura) como medicina. Do corpo e do corazón. Seica os neurólogos recomendan á xente maior a práctica lectora como terapia non só psicolóxica (a compaña dos libros) senón para prever enfermidades coma o Alzheimer e trastornos da memoria. Mais a referencia que mais me emocionou do libro de Antonio foi a que dedica á súa nai: a sua primeira biblioteca, os primeiros contos que escoita o neno, as primeiras historias (que explican o mundo). Emocionoume porque detrás do que parece unha anécdota hai unha historia de amor, bastante máis común e universal do que pensamos, unha historia que sitúa o libro (e a lectura) no espazo dos afectos, das emocións primeiras, o primeiro bico, o primeiro aloumiño que chega a nós a través das palabras. E non necesariamente debemos pensar nas sociedades alfabetizadas. Antes que os libros, mesmo bastante antes que o texto, foi o relato (o aloumiño da palabra), as historias primeiras a carón do lume, xunto cos primeiros bicos da nai ou dos avós. Alí está o principio de todo, como ben advirte o autor, que coñeceu de rapaz o mundo das nosas aldeas. Alén de políticas lectoras, aínda sendo necesarias, alén de retóricas e subvencións máis ou menos interesadas, o principio está nesa voz que abre a porta primeira da sorpresa, a curiosidade, a emoción e o coñecemento. Tamén a porta do amor, que nos acompañará sempre.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
26 votos
Comentarios

Unha historia de amor