Lección das primarias do PSdeG


Un ano despois das eleccións galegas, a oposición a Feijoo parece empezar a dar algún paso que permita pensar na súa vitoria nos próximos comicios. Os resultados das primarias socialistas traen tres conclusións interesantes neste sentido. A primeira, que unha das organizacións políticas do país xa foi capaz de artellar un polo de cooperación interno nesa dirección. A segunda, que un partido imprescindible para construír un goberno diferente vai saír por fin da inestabilidade e o enfrontamento interno despois dun longo período de caos. A terceira, que unha nova xeración faise cargo do partido precisamente cooperando e marcado un método diferente por infrecuente.

O triunfo do PP en Galicia baséase nun apoio suficiente pero sempre moi difícil de manter porque ten que ser absoluto. Agás na época de Fraga na década dos noventa, o seu dominio electoral sempre foi mínimo en votos pero esmagador, como é propio dun partido único en todo o seu abano ideolóxico e sen competidor ningún, até o momento. Unha anomalía que Galicia comparte con grande parte do Estado, consistente en que en todo o espectro político de centro e dereita non existe máis que unha oferta electoral posible. Esa ausencia de pluralismo interno e a falta de opcións alternativas é unha das grandes, senón a principal, baza electoral da dereita en Galicia.

Sendo o poder aquí cousa só de un partido, o acordo e a cooperación non é necesario e mesmo está estigmatizado cando se trata de gobernar. Os acordos de coalición son case tratados como unha revolución. Non por acaso. Esta dinámica da dereita que tan longamente mantén o poder en Galicia afecta tamén aos grupos da oposición con máis tradición (Bloque e PSdeG) nos que as lóxicas de pacto, acordo e cooperación interna son máis ben escasas. Por iso resulta unha infrecuente novidade que Caballero e Leiceaga foran quen de acordar para definir un proxecto de estabilización do partido. Se son quen de constituír a súa experiencia de cooperación nun polo de atracción e un modelo para a oposición, terán dado un paso feliz para construír unha alternativa de goberno crible.

O socialista é un partido imprescindible para artellar a oposición e facer pensar nun goberno alternativo en Galicia. De feito foron socialistas (con vicepresidentes nacionalistas) quen presidiron os dous únicos gobernos que en Galicia houbo diferentes a AP-PP. A terceira característica do acordo Leiceaga-Caballero é que os nados despois de 1960 fanse cargo do futuro do partido.

Se o acordo fraguado entre os socialistas sae mal, o fracaso será de toda a oposición, porque entre o electorado galego nunca funcionaron os vasos comunicantes na esquerda e o nacionalismo. Cada ámbito partidario perde sempre moito máis a prol da abstención do que transfire aos demais, e se cada organización non é quen de fidelizar aos seus propios, a dereita única gaña sempre. Ben sei que isto non serve para explicar A Marea, sen dúbida, pero moi posiblemente servirá para volver explicar o comportamento electoral dos tres grandes bloques da oposición nas seguintes eleccións.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
8 votos
Comentarios

Lección das primarias do PSdeG