Bimbó


Os gustos musicais do Juan Ramón son estraños. Tan pronto escoita unha sonata de Bach como a última dos Estopa. Todo excepto reguetón: «¡Hasta ahí podíamos llegar!». El pertence a outra xeración, a de discoteca Nitons, onde eu exercín durante anos de disc-jockey profesional. Qué tempos, dime o Juan Ramón pleno de nostalxia. Estabamos nese trance o outro día no bar do Luís cando o Valentín dixo: «Carano, ese que vén por aí parece Georgie Dann». O Mariló, que é o de mellor ollo da cuadrilla, afirmou: «Non parece, é Georgie». Como un resorte, o Juan Ramón xirou a cabeza e, de súpeto, levantouse. Achegouse a un dos seus ídolos, como me confesou a min en numerosas ocasións. Resulta que cando eu discuto co Cañaveral de política e marcho para casa coa cabeza baixa, o Juan Ramón sempre me fai a mesma chanza: ponse a cantar. Pero non unha canción calquera. El, movendo malamente o seu xeonllo lesionado e operado, o seu nocello escangallado e operado, os seus cadrís cargados de anos e camiños (e aínda sen operar), dime: «Neno, bailemos el bimbó, bimbó, que está causando sensación». E a min pásame de contado o mal humor. Por iso ningún da cuadrilla puido crer que Georgie Dann, o do Bimbó, pasease por Verín aquela tarde de agosto. Nin moito menos que o Juan Ramón quixese darlle un abrazo, cousa que o cantante rexeitou. Moi educado, o Juanillo preguntou: «¿Puedo hacerme una foto con usted?». Xa estaba o Valentín preparado para executar a foto cando o artista contestou, secamente: «No». E seguiu camiñando. O Juan Ramón quedou entristecido. Nin as ocorrencias do Mariló conseguían consolalo. Un viño, outro. E nin unha palabra. Cando marchamos para casa, díxome: «Neno, non volvo bailar bimbó».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
41 votos
Comentarios

Bimbó