Que chova


Dende que o Concello de Verín anunciou que vai construír un novo cemiterio nas proximidades da casa do Julio, natural do lindísimo Salgueiro, todo cambiou na cuadrilla. É polo verán, imaxino. Por esta calor que nos distorsiona. Mariló, cando chega de traballar ás oito e dez, minuto arriba minuto abaixo, senta na terraza do Fidel’s e pide unha ou dúas cervexas ben frías. Os outros están en conversas de camposanto. E todo polo Julito, como dicía. Algo lle pasou que non soubo asimilar a noticia do cemiterio. El, que é o máis mozo da cuadrilla, pasa o día falando de mortalidades. Que hai que explotar as instalacións convenientemente. Que non estaría de máis poñer conexión wifi nos panteóns, que nunca se sabe. E tarima flotante no chan. Que nada de cipreses, nin negror, colores vivas e unha barra ben surtida con todo tipo de ambrosías espirituosas. O Juan Ramón, desesperado, dille que ten que deixar o tema. Non o consegue. Ata pide que se por culpa dos malos pasos do destino el marcha antes ca nós, que o poñamos nun lugar ben visible. «¿Nun panteón do novo cemiterio?», preguntamos. E contesta: «Non, cerca da barra do bar, disecado […] así verédesme todos os días». Tomouno a peito co trasmundo. Pasan as horas de tertulia neste xullo asfixiante parolando de mortaxas e mortuorios. Mariló está a outra cousa. Ensimismado e sen abrir boca, unicamente para dixerir cervexas frías que aparten a calor. Julito sente que as súas «mortalidades» espertan escaso interese no electricista da cuadrilla. Mira cara a el. Ata se atreve a interrogalo sobre a cuestión mortuoria. Pregúntalle: «¿Cremación, disecación […] que queres, Mariló?», e o Mariló, abafado, responde: «Que chova, Julito, que chova».

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
26 votos

Que chova