«Els segadors»


Na dialéctica independentista estase a facer política bizarra. Nada é o que parece. Estase xulgando aos responsables do referendo de novembro do 2014 onde 1,8 millóns de persoas votaron si á independencia, dos 2,3 que acudiron a votar dun censo total de posibles votantes de 5,5 millóns. As proclamas heroicas feren os nosos ouvidos e agreden a lexitimidade dun desexo respectable dunha parte da poboación catalá que aspira á independencia. Como agrede á democracia a inexplicable incapacidade dos gobernos de Cataluña e España para atopar un punto de encontro para facer unha consulta, legalmente pactada, que evite males maiores.

As sondaxes do Centre d’Estudis d’Opinió lembran que, cando a reforma do Estatut do 2006, só un 13,9 % quería a independencia. En dez anos é o 36,1 %. No entanto, chegaron a sentencia do TC contra o Estatut, a do TSJ de Cataluña para converter en lingua vehicular o castelán, a crise económica e a quebra das contas autonómicas, un adianto electoral cando xa o independentismo ía polo 46 %, a ignominia da familia Pujol, a desaparición de CiU, e a coalición da esquerda radical coa dereita liberal que non é quen de poñerse de acordo nin para aprobar un orzamento. A día de hoxe, en plena batalla xudicial e política, quedan claros os intereses antagónicos, pero complementarios porque se retroalimentan, dos nacionalismos español e catalán. Neste goyesco «duelo a garrotazos» pelexan dous bandidos nun campo minado pola corrupción da que a ningún lle interesa falar. O recurso emocional ao sentimento identitario que une á esquerda e á dereita catalás, tapa a tráxica realidade de que Cataluña lidere o ránking de casos de corrupción abertos, e ao PP lle convén que a atención se centre lonxe do xuízo á Gürtel que ameaza con devoralo.

Para a cohesión interna axudan os inimigos externos e iso sábeno moi ben nos pasadizos da Generalitat e nos corredores da Moncloa. Se cadra, os símbolos axudan a entender como se manipulan as emocións. O himno de España é unha marcha militar, sen letra, baleiro de mensaxe capaz de unificar un sentimento común de pertenza e identidade. O de Cataluña é un exemplo de uso partidista da historia; reformado interesadamente a fins do XIX para chamar ás armas contra o Imperio español modificando a letra dunha canción que, na orixe, lembraba unha revolta de segadors contra o réxime señorial catalán. Pasaron de reivindicar a liberación das clases oprimidas polos máis poderosos de entre os seus, a demandar a liberación dunha patria maltratada polos máis poderosos de entre os outros.

Falta fai que se deixen os himnos a carón e as partes en conflito actúen conforme á lei e con altura de miras, ou este extraordinario, culto e dinámico país, onde viven máis de sete millóns de persoas, seguirá a ser o ring onde dous pillabáns se mazan, garrote en man, para ver quen enterra a quen sen pensar no ben común.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
9 votos

«Els segadors»