Dá ganas de botar a facer loucuras. Pregoar segredos. Cuspir aos inimigos. Declararse. Tirar o suxeitador en público. Gastar ata o último céntimo en zapatos e galletas. E ao final matarse. Porque o peor de todo é que temos que aledarnos de que a democracia funciona, malia que o faga a conta do voto dos desesperados, dos iletrados, dos que xamais se atreverían a recoñecer que son uns retrógrados machistas e racistas, pero votan coma se o fosen. O 30 % dos hispanos votaron por Trump, e as mulleres, como dixo Susan Sarandon, non votan coa vaxina, pero si castigan as formas feas da política estadounidense, o cheiro das dinastías que bloquearon o soño de que calquera, mesmo Donald Trump, podía ser presidente. E por iso gañou. Por iso, e porque os americanos non toleran a mentira aínda que toleren o racismo e a corrupción..
Philip Roth publicou hai tempo unha novela titulada A conxura contra América na que imaxinaba como mudaría a historia do século XX se nas eleccións de 1940 gañase Lindbergh en lugar de Roosevelt: o aliñamento dos Estados Unidos con Hitler, a persecución dos xudeus, o triunfo do fascismo na Segunda Guerra Mundial. Non deixo de pensar que, lonxe de contar a historia contrafactualmente, Roth profetizou un mundo que aínda é posíbel grazas ao voto revirado dos gringos louros que, acubillados, agardaron por un mesías mentres cultivaban o medo a perder o control do mundo. Entre tanto, en California, Massachussets e Nevada aproveitaron para legalizar a marihuana. Vana precisar.