Nunca fomos tan vulnerables


Lembro, hai anos, na revista Triunfo, un artigo de Sixto Cámara (pseudónimo de Manuel Vázquez Montalbán) no que o escritor reivindicaba abertamente o seu dereito a votar nas eleccións americanas. Viña dicir que, unha vez que aceptamos a existencia do imperio e o asumimos como tal, cumpriría artellar algunha fórmula para que os protectorados, as colonias, os territorios anexos puidésemos acceder á consulta, porque non é o mesmo Kennedy que Nixon, non é igual Reagan que Carter, aínda que ao final, dende a cidadanía común e dende a distancia, non digamos dende a vertixe da gran cerimonia dos intereses internacionais, todo fique esluído, ou cando menos confuso, pois os amos son sempre os amos, aquí e en todas partes, e como nos recorda Lewis Carroll na súa Alicia, o importante non é o nome das cousas senón quen é realmente o dono das palabras. Ou da tecnoloxía.

Unha das características deste tempo en que vivimos é que, nuns poucos segundos, podemos dar a volta ao mundo, senón fisicamente polo menos coas palabras. O correo electrónico, a web, as redes sociais instálannos na casa do amigo (tamén do inimigo) e o ciberespacio transfórmase, de súpeto, nun gran patio de veciños, a rexouba da taberna da aldea. Co lexítimo dereito a opinar, por suposto. Tamén a intoxicar, e a mentir. ¿Como separar a fariña do farelo? ¿Como discernir a información dos axentes tóxicos? Equipos cualificados de especialistas traballan arreo na gran operación de acoso e captura do votante. Obama gañou as súas primeiras eleccións manexando a rede da telefonía móbil. Zapatero mobilizou o seu electorado case que en 24 horas enviando descargas continuadas de SMS. As redes son hoxe os grandes vehículos de acceso e manipulación. ¡Un tuit (140 caracteres) pinta bastante máis ca calquera elaborado programa! Labaradas emocionais que atravesan o planeta en apenas uns segundos, entran nas nosas casas, na nosa intimidade máis reservada, e activan as nosas emocións, os nosos apetitos, os nosos instintos, niso que algúns deron en chamar «democracia directa» e que, en realidade, é o gran patio da confusión universal.

O próximo martes (o primeiro martes despois do primeiro luns de novembro) os Estados Unidos de Norteamérica elixirán o seu presidente, que -como ben dicía Vázquez Montalbán- será tamén o noso presidente, con lexitimidade para actuar sobre o mundo e as súas criaturas (todos nós). Non hai mellor sistema que o democrático. De acordo. O menos malo dos sistemas posibles. Clinton ou Trump. Dende Buenos Aires a Nova York, dende Vigo a Filadelfia, México ou Caracas, o mundo semella unha gran pota de caldo a ferver enriba do lume, e un non pode evitar a sensación de vertixe diante da gran máquina que se dispara e xestiona dende lugares (e intereses) que non coñecemos, aos que non temos acceso, pero que vai condicionar as nosas vidas nos próximos anos, queirámolo que non, se cadra cunha dimensión e unha transcendencia que nin imaxinamos. Malia todos os avances, nunca fomos tan fráxiles, tan vulnerables.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
23 votos

Nunca fomos tan vulnerables