Os Correa. Dito así, parecen un clan de... narcotraficantes? Non sei. Dixen esta palabra coma outra calquera, seguramente influenciada pola lectura do libro Fariña, de Nacho Carretero, indispensable para coñecer a Galicia dos anos 80, ou polo que vexo nos capítulos da serie Narcos. O tema das lecturas e películas ás veces vai por tempadas.
Pero neste caso o d’Os Correa viña por Francisco Correa. A verdade é que non teño nin idea de que membros forman a súa familia, nin me interesa. Neste sentido só sei da súa existencia, da que moito se está a falar estes días nos medios con motivo do xuízo ao que o están sometendo.
Non serei eu quen valore nada do que fixera ou faga este home, esa tentación está ben arredada de min, pero máis aló de todo o circo que se está montando... hai algo de verdade.
E si, digo circo tamén como podería dicir comedia. Todo, absolutamente todo o que está dicindo, está pactado. Vostedes cren que non? Teriamos que ser moi ilusos para tragarnos o contrario. Sabe perfectamente a quen pode meter no saco e a quen exculpar. Ou como se explican que, aínda admitindo a fraude, estea a facer o mínimo dano ao partido que lle fixo gañar millóns? Ata parece que é a oposición a que sae perdendo!
El ten que liberarse de anos de cadea e iso é o que fai, co consentimento de todos.
A única verdade é a afirmación de que Correas, hai moitos. A el collérono, pero hai máis. E ese é o verdadeiro problema que temos. Se fose el, acabaríase o conto, pero... quedan os outros Correa.