O chicle de McGyver


Pasou o que non acababa de chegarnos a aqueles que non sabiamos a que viña tanta marabilla coa Transición. Aconteceu o que nos parecía impensábel a quen non comprendiamos tanto debate co aborto, o divorcio ou a liberdade, porque sempre a tivemos. De súpeto, tomamos o Parlamento, ante o abraio de opinadores, políticos e daqueles vellos votantes para os que as referencias cultas dos parlamentarios pasaron de Sófocles á nada, e encantáballes que fose así. Pois si, ante os seus fociños, o país quedou nas nosas mans e é inútil resistirse. Só sucedeu. Tomaron os partidos políticos os mesmos que con Willy Fog decidiron ser millonarios apostadores; os que, co exemplo de D’Artacán, se fixeron paladíns contra as inxustizas; e os socorristas xurdidos dos Vixiantes da praia, os que aprenderon amores con Sensación de vivir, os que creron que estudar historia ou filoloxía serviría para ser Indiana Jones, e os que quixeron ser científicos grazas a McGyver.

Señores da Transición, acabouse. Vostedes dábannos merendas de bollicaos e panteiras rosas, pero nós, nos nosos cuartos empapelados con pósters da Super Pop, imaxinabamos en secreto a nosa chegada á Carreira de San Xerome. Levaban anos sen decatarse de que medraramos. Pero un de nós, ese tipo cunha coleta que mesmo nós consideramos demodé e algo plasta, demostrou que este país está dividido entre os que entenden de que vai iso do chicle de McGyver e os que seguen pensando que o colmo da modernidade é El llanero solitario, así, en castelán con acento de Puerto Rico. E non me cabe dúbida de que McGyver e Indiana Jones serían moito mellores presidentes ca o Llanero solitario. Pero é que eu son unha roja modernilla.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
25 votos

O chicle de McGyver