Lingua materna vén de matar


Eran emigrantes de vacacións. «Aquí a xente viste guai», dixo un con ese acento dos mozos que almorzan en galego nalgún suburbio de Lucerna, «alá non hai tendas de roupa bonita e barata, de feito só hai un Pull&Bear en Zúrich». Díxoo así, pulundbar, á alemá, e as curmás riron. «Dise pulandbiar», díxolle unha delas. «A saber como se di!», mediou alguén desde outra mesa. Naqueloutro lugar, tomaba o café a xeración dos que non mercan roupa en Pull&Bear porque xa non están para pantalóns rachados nin croptops co embigo ao aire. Os mozos erguéronse, e a rapaza galega que pontificara a perfecta pronuncia british da tenda de Arteixo, anunciou «Papá, pirámonos», e liscaron desa forma na que universalmente liscan os adolescentes, camiñando coma se arrastrasen nos pés un peso eterno. «Como pasa o tempo», sentenciou unha muller duns corenta anos, guapa, mentres os miraba afastarse. Había nesa frase unha nostalxia sen fin.

De súpeto chorou un bebé. «Mira se pasa o tempo, que antes non estabas e agora naciches!» Riron. Ao pé dela, a súa nai colleuna, díxolle «Tés famiña?», e púxoa á teta. Os demais miraron a escena con tenrura, pero un dos homes rachou o momento: «E como? Faládeslle galego á nena?». O pai asentiu: «Xa sabemos que é inútil, pero tampouco vai ser suíza de todo». «Mira para os primos», dixo a nai sen deixar de ollala, «falaban galego entre eles alá, e desde que puxeron os pés aquí, non hai maneira». «E total, para que o queren?», dixo o mesmo que preguntou ao principio. Todos quedaron pensando.

Ao marchar, deixándoos coa súa felicidade estival, tamén eu sentín nas pernas o peso dun país que mata a súa lingua, e dálle igual.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
35 votos

Lingua materna vén de matar