Os tacóns non son para covardes


Son utilísimos. Canto máis altos e afiados, máis se imitan a coitelos. É certo que impiden correr, pero as intrépidas non o precisan. Un bo par de tacóns, e aí está unha oito ou dez centímetros máis alta para dicir velaquí estou e non tolero estupideces. Nin sequera hai por que levalos nos pés; abonda con facer coma Julia Roberts en plena alfombra vermella do Festival de Cannes, onde a organización esixe tacóns altísimos ás asistentes: detívose, quitou os zapatos, posou ante as cámaras cos Louboutin na man e subiu as escaleiras da maneira máis segura para conservar o seu bendito divismo, descalza. Un bo par de tacóns, si, señora. O mesmo que Robin Wright, que, farta de dimes e diretes vía representante, esixiu en público o mesmo soldo ca o seu compañeiro de reparto Kevin Spacey.

Xa estaba tardando a fin da panacea de que as produtoras aforren a conta dos soldos das mulleres, despois de terlles sido tan rendíbeis cada vez que subimos ás sandalias e ensinamos pantorrilla. Claro que andan desconcertados (nos cines, nos teatros, nos ministerios) porque non esperaban que os tacóns se nos subisen á cabeza. Nin imaxinaban que podemos ser fabulosas e pensar ao mesmo tempo, mesmo rebelarnos, calzadas se fai falla, porque a desigualdade non é só cousa de indumentarias e, coma Wright ou Roberts, impórtanos un pito levar tacóns se podemos afialos para non cobrar menos, non asumirmos que a nosa presenza pública se reduza á altura dos zapatos e á lonxitude das melenas, en lugar da altura do noso intelecto. Acabouse. Non somos covardes e imos armadas.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
18 votos

Os tacóns non son para covardes