Imaxinen que eu lle presto un limoeiro a un amigo para que o teña e se aproveite del. Terá que darme parte da colleita, por iso de deixarllo, non? Porque o limoeiro é meu e lévolle terra, abono e auga para que vaian saíndo máis e máis limóns.
Podería deixarllo a outro amigo, cun trato semellante, pero ao final leveillo a ese.
Claro que, se cada vez que vou recoller os limóns, me poñen mala cara, me fan agardar dúas horas e vexo que cada vez son máis pequenos, teñen menos zume e máis codia... comezo a pensar en cambiar de amigo prestamista, non cren? Que aquí, amigos si, pero a vaquiña polo que vale, e o limoeiro bo traballiño me custou telo.
Iso si. No momento no que o meu amigo me comece a pedir réditos por levar limóns para casa, ou trasladar os meus froitos a casa doutro amigo, ou incluso por achegar máis limóns ao almacén... pensarei que me está a tomar o pelo e desexarei cambiar de amigo coidador de plantas.
O problema é que os meus coñecidos se volveron un grupo e ofrecen as mesmas condicións. Horror! Estou vendido! Quero recuperar o meu limoeiro!
Pois ben, isto é o que pasa nos bancos, que nos están a avisar de que a partir de agora van cobrar por todo. E todo, sospeito, incluirá dar os bos días ao entrar na entidade.
Eu, que estaba feliz porque un xuíz determinou ilegal cobrar por ingresar no portelo, en man, algo que me traía de cabeza... agora van e zas!
Levaría o limoeiro a casa, mais como a lei o atope... espremerá ata a última pinga do zume amargo dos meus limóns.