Déixenme que, nestes tempos de palabrería e tanta aparente incerteza, lles conte unha historia cargada de verdades. A fin de contas, así son as historias de amor, que afortunadamente teñen por costume discorrer á marxe da realidade fea. David e Diana teñen parálise cerebral e namoraron un día como namora calquera, decatándose de que o amor é un recanto de liberdade absoluta no que a vontade non ten varandas. Pero si ten varandas a cadeira de rodas que os ata a cidades nas que amar si ten fronteiras, cidades cargadas de farolas, arboriñas e banquiños ben postiños en plena campaña electoral, se cadra porque ningún candidato lembra que as persoas con parálise cerebral, alén do dereito a namorar, teñen tamén o dereito a pasear collidas da man.
Nesta historia, déixenme que lles diga, están tamén aqueles que xa saben que cómpre vivir á marxe das políticas incertas, neste caso en forma da iniciativa case persoal de Javier Pitillas, un policía local vigués que quere realidades en lugar de xuramentos, e sabe que as vidas de Diana e David non entenden nin dos tempos daqueles que non teñen o cerebro paralizado, nin dos intereses daqueles que xamais saberán o que é vivir preso dun corpo case inmóbil, mais namorado. E por iso o DisCamiño deste ano quixo darlles a David e Diana unha lúa de mel sen barullo, sen palabrería, sen coches que non paran nos pasos de cebra. Despois seguirán coas súas vidas, como seguiron as daqueles que non teñen parálise cerebral trala súa lúa de mel. Pero eles, a diferenza de nós nestes tempos incertos, serán un pouco máis libres.