A Asamblea de Nacións Unidas acordou declarar este 2015 como Ano Internacional da Luz: preciosa metáfora, espida e elemental. Permítome agarrarme a ela para escribir, a oito de xaneiro, un conxuro para que arriben os tempos máis felices. Necesitamos alento, sobre todo. Para non afogar entre tanta e tanta mentira. Luces, precisamente, para que a mediocridade non reine: sátrapa colérico e mordaz. En 2015, agora que pasaron os Reis, falaremos a miúdo con eles para perseverar no hábito das ilusións. Emprenderemos accións legais e non legais para declarar o estado permanente de boa esperanza. Dialogaremos para que a liberdade conquiste territorios: os que piden liberdade e cuestionan, insultando, a liberdade do resto. En 2015 procuraremos andar serenos, sen alterar demasiado o ánimo: alertado polas continuas intervencións de políticos que expresan as súas consignas electorais. Ano de comicios municipais e xerais: promesas. Prometer resulta barato. En contra do escepticismo propoño credulidade. Crean nas promesas, fundamentalmente nas incumpridas: haberá alguén que ha de recollelas nun baúl. Algún día abriremos o baúl e sairán, resoltas, todas as promesas. Crer é un acto de fe. Crean, pois. En 2015 gobernará a luz, afirman as Nacións Unidas. Tapiaremos as traxedias. Lapidaremos as decepcións. Crecerán as flores antes da primavera. Oito de xaneiro, aínda estamos a tempo de tomar de novo as uvas da fortuna. Quince en lugar de doce. Levantaremos a bandeira da alegría. Afundiremos as lágrimas no lugar abisal do olvido. Brindaremos con amigos e recuperaremos os días en que non puidemos brindar. É o ano da luz. Quizá 2015 rime por fin, en consonante, co himno da alegría. Amén.