Onde había un problema, estaba el. Quería escapar da mala fortuna. Acosado. Non podía coas malas noticias, ou a tristeza, enfermidade, a cara B da vida: tan real. A mínima perturbación, doíalle. Só quería ser un tipo normal, deses que pasean coa súa noiva baixo a chuvia do parque, namorados. Pero o xogo do amor saíalle mal. Apostaba do un ao oito, e saía nove. Preguntábase por qué. E só tiña unha resposta: onde había un problema sempre estaba el. Por iso unha tarde de novembro decidiu deixar atrás a mochila coa que cargaba: os problemas. Entrou nun bar e pediu un café. Apoiada na barra estaba ela. Falando co barman. Mirouna e, subitamente (estas cousas pasan), quedou colgado nos seus ollos ¡Ai, os ollos! El pechábaos a miúdo. Pero alguén lle dixo que así un non se volvía invisible. Todo seguía igual: os problemas. Pero nela encontrou unha corda á que amarrarse: para non afogar. Á mesma hora, cada día, a muller saía fóra do bar a fumar un cigarro. El inventouse unha estratexia. Porque só pensaba nela, porque non podía durmir imaxinando o seu mirar, porque o mundo resumíase agora na súa existencia. Cinco minutos antes de que ela saíse a fumar, el entraba e pedía un café. Fóra, no cinseiro apoiado no peitoril da ventá do bar, deixaba unha flor, ou un poema, ou unha pombiña de papel. Cando ela regresaba, el saía. Miraba o cinseiro: alí seguía a flor. Marchaba coa cabeza gacha, pechando os ollos: para facerse invisible. Día tras día repetíase a escena. El insistía. Sempre o mesmo: flor ou poema ou (...) Cando non esperaba nada, ao saír do bar, non encontrou nada no cinseiro. Regresou. Mirouna, feliz. Preguntoulle se quería pasear con el baixo a chuvia do parque. Ela, ollos de auga, dixo: Si.