O príncipe manifestara a Torcuato Fernández-Miranda, profesor seu e confidente, o temor a que o obrigado xuramento de fidelidade ás Leis Fundamentais do Movemento para ser proclamado rei, fixese inviable a reforma democrática no seu reinado. O catedrático de Dereito Político respondéralle que as leis obrigan, pero non encadean, e nelas está establecido o principio da reforma, «de la ley a la ley».
En 1974 declarara á revista Gentleman que as Leis Fundamentais do Movemento non eran inamovibeis, e deberían ser cambiadas para axeitalas aos novos tempos. Agora, na presidencia das Cortes e do Consello do Reino, era el quen tería que posibilitar o cambio.
Empezou con pequenas reformas, pero ao se atopar coa oposición frontal de varios sectores do Réxime, estableceu o 21 de abril de 1976 o procedemento de urxencia para a tramitación dos proxectos de lei, co que eludiu os debates en comisión e limitou o tempo nos do pleno, evitando o previsible obstrucionismo dos procuradores do búnker.
O búnker protestou, pero o presidente respondeu que a limitación de tempo favorecía a intensidade dos debates. Aquel día, Torcuato Fernández-Miranda puxo os alicerces da futura Lei para a Reforma Política.