Mar Maior


Desembarcou en Madrid o mércores unha nave de cultura galega chamada Mar Maior. Non se trata de parvo cosmopaletismo, senón dun proxecto editorial que pretende espallar cultura galega e navegar creativamente un mundo de fronteiras líquidas, demostrando que a nosa literatura é exportable e vendible alén do Telón de Grelos.

O selo Mar Maior, fillo dese Ministerio de Cultura que é Galaxia, nace desde a procura do potencial inmenso que son as comunidades galegas no exterior. Os libros que inician o seu catálogo, efectivamente, van nesa liña que toca a nostalxia dos que, de certo, gardan unha relación emocional con Galicia, pero tamén os hai que demostran que a literatura galega é unha máis, capaz de conectar coas preocupacións e sensacións de calquera, coma calquera outra literatura, coma calquera arte de calquera lugar. Como escritora, o que máis me gusta de Mar Maior é esa forma desacomplexada de ollar o que somos e como nos expresamos: é a lóxica optimización empresarial do potencial tradutor dun país bilingüe e é tamén a rendibilización como retorno produtivo dese trauma nacional que foi a emigración. A alguén se lle tiña que ocorrer deixar de chorar e aproveitar positivamente, máis alá da procura de votos en cada cita electoral, que somos un pobo que traspasou as fronteiras e, voluntaria ou involuntariamente, conseguiu amosar alí onde chegaba a súa condición diferencial. Mar Maior terá longa vida se todos a facemos posible e, sobre todo, se as institucións públicas e privadas, dunha vez por todas, asumen que a literatura galega está aí para algo máis ca para cubrir unha dose de pintoresquismo e a cota de lectura en Secundaria.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
44 votos

Mar Maior