O outeiro da vergoña

Miguel-Anxo Murado
Miguel-Anxo Murado LIBRO DE HORAS

OPINIÓN

02 ago 2014 . Actualizado a las 07:00 h.

En Sderot, no sur do que se coñece como Israel, xusto ao outro lado do aramado que rodea Gaza, hai un outeiro desde o que un ten unha boa panorámica da Franxa. Foi sempre un lugar popular entre os estrategos que se dedicaron a destruír esta parte do mundo. Desde ese outeiro otearon o faraón Tutmosis e Alexandre Magno. Napoleón, que tamén combateu aquí, despregou seguramente os seus anteollos para contemplar Palestina desde este promontorio de Sderot, que naturalmente non se chamaba entón Sderot porque Israel naceu cando o meu pai estaba xa facendo a carreira de Medicina en Santiago.

Ese outeiro de Sderot segue sendo moi popular como punto de observación. Cada vez que hai un bombardeo indiscriminado da Franxa de Gaza, como no 2002, 2006, 2008, 2009, 2012 e agora no 2014, os veciños de Sderot, e moitos outros turistas chegados doutros lugares do país, soben aí para contemplar como choven as bombas e os mísiles sobre as casas dos seus veciños. Chámanlle «o cine de Sderot» e efectivamente ten o ambiente dun cinema de verán ao aire libre. Hai cadeiras de plástico traídas dos bares, mesas plegables, tarteiras coa merenda. Van familias enteiras, desde os avós aos netos. Como Nerón cando vía arder Roma, cantan cancións e latrican entre eles alegremente en ruso -a maior parte dos colonos de Sderot chegaron de Rusia na década de 1990-. Cada vez que estoupa un mísil nunha casa de Gaza, estoupa tamén axiña un aplauso entusiasta no outeiro de Sderot.

Algúns chámanlle a este lugar O Outeiro da Vergoña. Pero non o consideran unha vergoña porque exista, senón porque se ve demasiado. Unha reporteira da CNN estaba a falar en directo desde alí cando se escoitou unha forte explosión e acto seguido uns vítores. «Que foi?», preguntáronlle desde o estudio, e a reporteira explicou o que pasaba, contendo apenas a súa indignación. Cesárona de contado.