Como persoa de interior, penso que o principio de Arquímedes é algo máxico. Se cadra por iso sempre desconfiei da auga e dos vehículos capaces de navegar. A fin de contas, o ser humano non ten branquias, igual que non ten ás. Seguramente tamén por iso o mar me causa a admiración contida das cousas ás que temo e adoro, porque é poderoso en sentido primario e porque sempre me lembra que non preciso deuses porque sei que a natureza impón as súas propias disciplinas, a miúdo capaces de curarnos de nós mesmas. Aínda así, vivo desde hai anos nunha cidade con mar na que evito na medida do posible tratar con el moi de preto, seguramente por esas supersticións de quen renegou dos deuses. Pero o trato distante que temos o mar e máis eu abóndame para masticar as traxedias con cada temporal, escudriñando no ceo as nubes negras coma augurios primitivos de morte.
Algunhas mañás gústame ver regresar os barquiños desde terra, un tras doutro, ordenados en ringleira, e respirar nun alivio case inconsciente, porque a proximidade do mar ensina a pensar nos naufraxios. Velaí os paradoxos do inverno. Cando xa pasou a cadea de furacáns. Cando xa entrou a primavera e as mañás son claras. Cando dá a sensación de que o mal tempo é menos malo, chegaron os naufraxios. O primeiro do outro lado do Cantábrico, mais con arrecendo galego. E agora este último cuxo fedor a morte me entra polas xanelas polas que boto da casa a alma de interior e deixo entrar a alma das mulleres de mar, que aprenderon a ser viúvas de todos e a chorar as mortes sempre inxustas dos que van nos barcos cando o principio de Arquímedes se esvaece por unha simple vía de auga, de súpeto asasina.