Ven, non dispares. Ven, inocente inxenuo fráxil, como un neno. Deixa as máscaras e disfraces (aínda quedan días para carnavalear) e móstrate como es, así, así. Deixa lagoas, ocos, buratos onde poida meterse ela, el, homes e mulleres, seres. Non só con palabras, senón con abrazos. E respira. Respirar é a proba dos días que vives. O aire que penetra, asubiando, os poros e reporos e repara. Respírate, aínda que gramaticalmente sexa imperfecto, para respirar a conxéneres. Respírate a ti, tan imperfecto. Non sintas vergonza nin soberbia. E despois abraza. Percorre coas túas uñas as mans dela, del. Acariña as súas meixelas, permite que os dedos convirtan en plumas a pel. Detente no espazo breve dos seus ollos. Bica a súa boca. Avanza polos seus dentes como as nubes, lentas, viaxan o ceo que miramos. E respírate, outra vez, mil. Agora vives, camarada. Ti, tan pequeno e inmenso, balbordo fumareu cachón río de náufragos. Detén o teu paso especialmente no borde dos seus labios. Instala aí o teu campamento e escribe un diario sen batallas. Entrégate, porque sen entrega nada paga nada. Ri cos teus, porque atrás quedaron as lágrimas. E volverán. Pero non penses nelas. Conquista espazos para a alegría. E fai da melancolía un lugar para as tardes solitarias, esas que choven con música no recanto. Sobre as mans un libro, Ángel González por exemplo: «El invierno / de lunas anchas y pequeños días / está sobre nosotros». Conmóveme aínda a tenrura, o amor, a delicadeza, a xente boa e a boa xente. Confiar. Confía e acertarás. Conmóveme tirarme ao mar. E nadar contigo. Ven, non dispares. Respírate.