Non me gustan as películas de guerra. Nin as carreiras de fórmula 1 (parecíanme máis atractivas cando as retransmitían, hai décadas, no segundo canal da única TV de España). Detesto que a xente grite cando fala. Os programas do corazón parécenme absolutamente pornográficos, e penso que só un país débil, e cateto, pode permitir esta bazofia en horarios vespertinos. O cine, sempre a destempo. Digo que prefiro ver os filmes que recomendan algúns críticos honestos e cercanos, tardiamente, serodio, deixándome ir nos brazos de personaxes que emocionen; por iso, talvez, non me agrada o cine de Almodóvar: as súas emocións resúmense na banda sonora. Xa non acudo ás estreas. E os libros novos que leo son aqueles con referencias de intelectos cómplices nas afinidades. Chegaron os 50 e xa releo, fundamentalmente: como o personaxe de Cortázar, derrotado, que agarda o destino sentado nun sillón. Regreso aos libros lidos unha e outra vez, con paixón adolescente. Síntome maior, como se chegase este xuño varréndome as ganas de escribir, ou de vivir, que para min son parte dunha soa e mesma cousa. E négome a claudicar. Todo pasa, agás a vocación. Un nace escritor e aínda que renegue mil veces, volve e revolve as entrañas nun caderno. Os escritores, e os lectores, son seres fráxiles; todos, ata Hemingway. Non coñezo un modo máis intenso de sentir a literatura que deixarse a pel nun verso, liña, páxina. Deixarse a pel nunha columna. Escribir, por exemplo, o sintagma imprescindible: esperanza. E facer que esa palabra creza, alivie, emocione. Se a sentes, cómplice dos xoves, é imposible derrotarse.