Pode que o maior ataque que a democracia teña recibido sexa o do mundo financeiro, como é ben sabido, maiormente por dous camiños: por terse este imposto facilitando a mans cheas recursos para eludir o incremento da imposición e por ter sabido darlle aos políticos cesantes a seguridade dun porvir moi acomodado.
Atacar as liberdades é outra obsesión na que coinciden tanto os políticos como o propio mundo financeiro, sen dúbida por presión deste. Este ataque é mesmo desapiadado e ben vale a pena reparar nalgúns casos que o demostran e o fundamentan. Trátase, non o esquezamos, dun ataque que se vén producindo aínda en países europeos de moi vella tradición democrática.
Na prensa destes días, con ocasión do Día Mundial da Liberdade de Prensa, puidemos ler reportaxes e informacións que nos din que, por exemplo, no pasado ano uns 500 xornalistas foron encarcerados, 90 asasinados e moitos exiliados, torturados ou secuestrados; péchanse medios que non conveñen e néganse dereitos de vello recoñecidos. E invéntanse trebellos cibernéticos, que tanto gustaban ao señor Sarkozy, aínda contra os dereitos fundamentais.
É un andazo que percorre o mundo, sen excluír o noso máis próximo: EE.UU., Canadá, Gran Bretaña ou Holanda teñen aprobado leis restritivas das liberdades, impensables hai só dez anos. ¿E que dicir do espectáculo español das roldas de prensa sen preguntas e demais sesións en pantalla de plasma do señor presidente?
¿Ou, entre outros moitos supostos, as manifestacións de Cristina Cifuentes, para quen son kale borroka as ben democráticas protestas dos que foron postos na rúa porque non pagaron préstamos abusivos e ilegais?
¿Por que tanto medo á liberdade, ou sexa, á democracia? A resposta procurarémola para o próximo luns.