N estes días pasados varias noticias sobre acoso sufrido por nenos nas escolas apareceron nos xornais. Dúas refírense a Galicia. Son a punta visible dun problema tan xeral e tan vello como a mesma escola. O maltrato dos estudantes a outro máis débil ou máis sensible está documentado por magníficas obras literarias como As tribulacións do xoven Torless de Robert Musil ou La ciudad y los perros de Vargas Llosa. En ambos casos eran colexios militares, pero a experiencia é extrapolable, como os casos actuais demostran. Hoxe as familias están moi sensibilizadas ante este problema, que levou a algúns nenos e adolescentes ata o suicidio. Pero un gran número de centros resístense a admitir que aquilo estea ocorrendo nas súas aulas. A defensa do prestixio do centro parece primar sobre o desexo de esclarecer os feitos, axudar á vítima e castigar ao culpable. En todo colectivo hai un líder que, se as circunstancias son propicias, pódese converter nun acosador. Sabendo isto, calquera centro público ou privado debería entender que sacar á luz un caso de acoso non é un desprestixio senón, ben ao contrario, un aviso ás familias de que alí os nenos están protexidos. «Homo homini lupus», e os nenos son lobos pequenos, ou como dixo Freud «perversos polimorfos». Os centros de ensino teñen a obriga de impedir que se agredan uns a outros, e non deben pechar os ollos e negar a evidencia.