Pallaso

Xose Carlos Caneiro
Xosé Carlos Caneiro DE BAR EN BAR

OPINIÓN

22 nov 2012 . Actualizado a las 07:00 h.

Parece que foi onte, aquí, aí, a carón da rúa Alegría, infancia, cando a felicidade era tan fácil, próxima, natural como a chuvia e o barro, o balón, indios e vaqueiros que se parecían a Jerónimo e John Wayne. Parece que foi onte, no pavillón de Ourense repleto, afogante, cando eles preguntaban cómo están ustedes e nós, sinceramente, gritabamos: ¡Bien! Miliki, dicía La Voz o pasado luns, foi o último pallaso da televisión. Foi tamén o último pallaso no corazón. Quedou orfo, baleiro de tortas brancas, saxo tenor, zapatos xigantes e camisetas que chegaban aos pés. Os pallasos agora só reciben labazadas. Incluso converteron esta linda palabra en insulto provocador. Os pallasos desapareceron das tardes do televisor e no seu lugar programan estulticia en directo, abracadabras de vómito, tan repugnantes que un quere en ocasións exiliarse dun país tan zafio, ordinario e vulgar. Sálvame, proclaman; e as autoridades competentes permiten que esta inmundicia teña presenza e aplauso. ¡Que lástima! Se eu fose ministro de Educación dimitiría de contado: por consentir Sálvames e similares. Eses programas deben emitirse á hora que equivocadamente se programan os culturais, ou sexa, no xélido mencer, cando a Santa Compaña vai recollendo náufragos no país de Nós.

Morreu o pallaso. Morreu a parte máis fermosa de ti, esa que vestía con trapos de carnaval o futuro sempre azul rosa caramelo. Morreu a inxenuidade, a inocencia, os ollos de neno que todo o transforman. Teño a sensación de que morremos un pouco, todos, cando morren as risas. Morreu Miliki. ¡Vivan os cómicos! ¡Os soños! ¡Os pallasos! ¡Vivan!