Imbécil


O que titula esta columna é un adxectivo punitivo e discordante e rudo. En ocasións a palabra imbécil produce unha purga óxida no corazón: exterminio de fantasmas e fantasmagorías. A xente pública en público pronuncia a palabra imbécil como un exorcismo: para liberarse dos propios avernos. A pasada semana a presentadora do acto conmemorativo da Diada catalana, Mónica Terribas, ex directora de TV3, fixo un chamamento aos cataláns para deixar de ser imbéciles. O cineasta José Luis Cuerda, cando «o mundo da cultura» proclamaba loas a Rodríguez Zapatero, pronunciou en lingua cervantina un prodixioso adaxio: «Que no vuelva esa turba mentirosa y humillante que piensa, desde su imbecilidad, que todos somos más imbéciles que ellos». Beiras, que disfruta no circo político máis que tocando o piano na intimidade, chamou imbécil ao presidente da Xunta, que tamén é o seu presidente e nunca vilipendia, insulta ou escarnece a ningún adversario. A palabra imbécil está de moda e un, humildemente, pregunta cómo puidemos caer tan baixo. Tan vulgares, os cultos. Ordinarios, os presuntamente eximios. Zafios, os instruídos. Non coñezo a Terribas, pero supóñolle altura intelectual polos cargos desempeñados. Beiras é home ilustrado. Cuerda asinou algunha película que admiro (eles, os autodenominados «o mundo da cultura», só admiran a obra do cercano -aínda que sexa un necio-, nunca dos que non pensamos como eles pensan: somos tóxicos e non pertencemos a «o mundo da cultura»). Terribas, Beiras, Cuerda: xente culta. A cultura ultimamente ofende. A cultura deixou de ser culta. Zafia vulgar ordinaria. Lástima.

Conoce toda nuestra oferta de newsletters

Hemos creado para ti una selección de contenidos para que los recibas cómodamente en tu correo electrónico. Descubre nuestro nuevo servicio.

Votación
55 votos

Imbécil