O PASADO 13 de maio, publicaba La Voz de Galicia unha fotografía que me pareceu certamente estremecedora: nas instalacións do recinto feiral de Silleda, perfectamente aliñados e diante de cadanseu mangado de cuestionarios, máis de 6.000 opositores agardaban o inicio das probas para acceder a 600 prazas de enfermería que convocaba o Sergas. Para o día seguinte anunciábase unha nova convocatoria, neste caso de auxiliares, á que en principio acudían arredor de 7.000 candidatos. Apenas un mes despois, as aulas das universidades galegas enchíanse coa nova promoción de aspirantes a iniciar estudos superiores (9.548 alumnos), todos dispostos a enfrontarse á sempre desacougante proba de selectividade. Volvo ao xornal. Hai un par de semanas debuxábase tamén nestas páxinas o que moi ben poderiamos cualificar de novo perfil do emigrante galego: entre 25 e 35 anos, coñecedor de un ou de dous idiomas (nivel básico) ademais dos propios, solteiro e licenciado preferentemente en carreiras de carácter técnico: enxeñerías, medicina ou novas tecnoloxías da comunicación. ¿Quen dixo que Galicia deixou de exportar man de obra? Ademais dos que anualmente saen para Canarias a traballar na hostalería ou na construción, que non son poucos, cada vez é máis significativo o número de persoas que, recén licenciadas nas aulas universitarias, ás veces a través de bolsas de colaboración, outras veces buscando a vida de seu, saen ao exterior e, porque aquí non teñen oportunidades, fican fóra e desenvolven fóra a súa actividade. E non son os menos brillantes, nin os menos informados, nin os menos capacitados, máis ben ao contrario, como sucedeu tamén historicamente. E como sucede coa emigración noutros ámbitos culturais e xeográficos. Certo que na era da globalización sería inxenuo (e atrasado) querer poñer cancelas no mundo. Ninguén fala diso. Mais si podemos falar do dereito destes mozos e destas mozas, formados no país, cos recursos do país e cumpridamente capacitados, a construír o futuro onde libremente eles escollan e, sobre todo, da importancia de que ese mesmo país (a nosa sociedade) dispoña dos seus recursos humanos, económicos e técnicos para a súa realización e o seu desenvolvemento. O capital humano é fundamental. E cos datos enriba da mesa, o mellor capital humano váisenos, ou pelexa afervoadamente (desesperadamente) por se facer un oco na vella tradición da dependencia: converternos a todos en funcionarios, cando non pola porta grande (competindo libremente), pola porta de atrás (enchufe ou recomendación). Reflexión para o verán, agora que acabamos de descubrir unha nova cortina de fume para enguedellarnos en cálculos e especulacións varias (a volta de Rodrigo Rato, por exemplo): algo non funciona nun país que fai a fotografía de Silleda. E que a repite, teimosamente, ano tras ano.