CADA pouco tempo, un caso concreto dun neno ou dunha nena que sufre abusos por parte dos compañeiros de colexio ven remover un vello problema que parece de difícil solución. O que resulta para min máis estraño é que case todo o mundo ten padecido esa praga dunha maneira ou doutra, como vítima ou como testemuña, unhas veces impotente e outras cómplice do que estaba a pasar. E, malia a experiencia, chegado o caso, non sabe ou non quere denunciar aos culpables e defender a quen padecen o abuso. Con frecuencia, profesores e directores dos centros non se decatan, ou minusvaloran feitos que son unha verdadeira tortura física e moral. Quizá pretenden defender os intereses do centro, pero é unha mala táctica. Que sexan persoas alleas ao ensino quen descobren e denuncian o abuso di moi pouco a favor dos que deberían exercer a autoridade e protexer aos alumnos. Hai tamén unha tendencia a culpar á vítima. Actitude semellante á daquel xuíz que culpaba á rapaza violada por levar minifalda e ir provocando. As vítimas de acoso intúen o rexeitamento, por iso calan durante tanto tempo. Fan tímidos intentos que resultan falidos e a partir dese momento fican soas co problema. É cuestión de carácter, hai quen nace para martelo e quen nace para zafra e leva todos os golpes. Pero é tamén cuestión de circunstancias que predispoñen a actitudes de debilidade ante os ataques. A adolescencia é un deses momentos. E hai que engadir que, se denuncian, convértense en «acusicas», son mal vistos polos demais compañeiros, que pensan que os problemas hai que resolvelos ao marxe de pais e de autoridades académicas. Unha canella sen saída que nalgún caso acaba no suicidio. Que os compañeiros da vítima non lle axuden é triste, pero son novos e o erro compréndese. O que non ten perdón e a actitude de desleixo ou a denegación de axuda por parte da dirección e do profesorado do centro. A inspección debería castigar con severidade estes casos. Así estarían máis atentos ante posibles abusos.