QUE POR mayo era por mayo, lía na escola poñendo voz de falar castelán. Era primavera. Fóra chovía e ía frío. Logo estaba a versión máis galaica, a do poema de Curros que cantaba con Batallán: Aí vén o maio de froles cuberto. Nel, como corresponde por país, non hai namorados, nin paxaros, nin calor; só un señor queixándose, cun primaveral sufrimento que hoxe só entenden os alérxicos. Pois ben, nesa querela de cursis contra espartanos ou globais contra marxistas, o Romance do Prisioneiro venceu ao Maio de Curros. E agora, en maio, en vez de queixarse, a xente casa. Non me van as vodas en maio. Para empezar, fanas nuns xardíns pensados para ir en chanclas, coma se non nacesen para celebracións nas que todas levamos tacóns. Eu son a única que tropeza, sen ninguén que me sosteña: vou soa e téñenme medo. Estiro o vestido de tiras no que gastei 300 euros aínda sabendo que, nas noites galegas de maio, a calandria conxelou. Con todo, unha pode animarse por facer un milagre festivo no pelo curto e por ser quen de ignorar que unha modelo lle repetiu o traxe. Pero logo miras derredor e non deixas de pensar que o teu regalo acabará en mans de tres xeracións de noivos en maios sucesivos, mentres ti, probabelmente, morrerás soa. Enriba, sentáronte cos teus pais ou co primo dun veciño da noiva, pois na distribución de asentos funciona unha teoría indiscutida: na mesa dos solteiros non pode sentar unha muller. E vén o balance: comiches como sen fame, bebiches como con sede, bailaches coma se soubeses andar en zancos e roubáronche o tabaco que deron. Neste maio descubrín dúas maneiras de pasar ben as vodas. Unha é quedar na casa lendo a Curros. A outra é ir e sentar na mesa dos solteiros e así matar de envexa á modelo do traxe repetido. Só entón a voda empeza a ser levadeira.