ÁS VECES a realidade supera a ficción. Velaí a historia de Rochom, a nena perdida na selva de Camboia. O sitio é do máis exótico para nós; para ela simplemente era perigoso. Vinte anos despois, a nena aparece, pero irrompen na historia os bos samaritanos. «¡Readaptemos a Rochom!», berraron, e mandaron un psicólogo español; total, só estaba a 22 horas en coche do seu minuto de fama. Eu readaptaríaa falándolle do capital. A fin de contas, aí están eses auténticos triunfitos da socioloxía, Tarzán e o neno da peli de Truffaut, que demostrou que se pode ser salvaxe e francés ao mesmo tempo. Así que hai que dicirlle xa a Rochom qué é Interviú e Dolce Vita . Mágoa que a rapaza teña ese hermetismo tan asiático e enriba non se lembre de falar. Recoñezo que o compatriota estivo oportuno ao chegar o primeiro onda a familia. O que non me explico é por que Rochom non fuxiu outra vez en canto o abnegado cooperante puxo os pés alí, senón que, pola contra, pasou del, coma se o máis normal en Camboia fose ter un psicólogo español pululando pola casa adiante. Entre tanto, o moi traidor contoulle a medio mundo que Rochom non comía con cubertos. Miro as fotos. Non se parece nada a Mowgli o do Libro da selva. ¿Cando lle esqueceu a risa? ¿Que tería sido dela se non se perdera na selva? Aínda que comese cos cubertos e falase, mesmo aínda que sorrise, Rochom tería agora cinco fillos enganchados das tetas caídas. Mans rotas de sachar. Seguiría sen saber ler nin escribir. Con sorte, non a terían violado e ninguén a prostituiría. Se non se perdera aos oito anos, Rochom non sería unha Mowgli para entreternos, senón outra vida pobre nun país que só lembramos se hai un furacán. ¡Ai, que alivio! Atopárona a tempo de readaptala a ese mundo de oportunidades. A realidade sempre supera á ficción.