ESTES DÍAS apareceu na prensa a noticia do divorcio do primeiro matrimonio homosexual. Convivían dende 1993, casaron en outubro e separáronse en xuño. Diríase que a voda exerceu un nefasto influxo sobre eles. Tal é a impresión que queda recollida en moitos comentarios. O matrimonio ten mala prensa dende o Romanticismo, que o consideraba a tumba do amor: a rutina, a perda da liberdade, a seguridade de ter suxeito ao outro provocan cansazo, desatención e descoido co conseguinte deterioro da relación. Eu diría que eses son males non do matrimonio, senón da convivencia diaria dunha relación estable, sen os sobresaltos do prohibido ou da clandestinidade. Moitas veces as dificultades, sobre todo a oposición dos outros, tenden a manter unida a unha parella -ou aos membros dunha sociedade ou dun partido político-. Instalados na legalidade, agroman diferenzas e tensións que a loita pola sobrevivencia mantiña ocultas. A iso hai que engadir que hai xente que de boa fe pensa que o matrimonio ou un fillo poden amañar as dificultades de relación que eles non foron capaces de resolver antes. As separacións case fulminantes tras longos noivados ou tras do nacemento dun fillo pertencen a este tipo de casos. Para os crentes o matrimonio é un sacramento, e como tal leva implícita a graza correspondente. Pardo Bazán escribiu a novela Una cristiana sobre este tema: unha rapaza casa sen amor, por saír da súa casa, cun home que contrae a lepra. O matrimonio dálle forzas non só para coidalo e resistir a tentación doutro home, senón para acabar querendo ao seu marido. Pero, en fin, eses son casos raros; o normal é que o matrimonio se limite a dar cobertura legal e relixiosa a unha situación preexistente. A paixón desaparece cos anos, pero perdura o agarimo, o bo entendemento, a ledicia de estar xuntos, que son formas de amor. Cando só hai desexo, a relación dura pouco. Aquilo de «casarse ou abrasarse» é un mal consello. O matrimonio non é nin un remedio nin un veleno.