UNHA COUSA, polo menos, hai que agradecerlle ao escándalo de Marbella: que, por defecto, todo o resto da xente parece sentirse agora moito máis honrada que antes. Desde hai varios días que os veño vendo no taxi, no autobús, na rúa, no supermercado. Hai como unha ondada de satisfacción moralizante, de vaidade da honradez. «Qué miserables...», di un tipo de traxe azul; «Qué ladróns...», di aquela señora sentada do vermú; «¿Como se pode ter tan pouca vergoña?», pregúntase o barbeiro, sostendo perigosamente unha navalla na man. É como se a inocencia, de repente, se tivese apoderado do mundo e á xente non lle collera na cabeza que alguén non sexa tan honesto coma eles. É un supoñer. A min, en cambio, o que me escandaliza (de escandalizarme algo realmente) é esa pretendida inxenuidade ferida. Como se Marbella non fosemos todos, un pouco. Marbella era moito máis ca un foco de especulación inmobiliaria, era un foco de especulación xornalística. Agora aparecen as miserias económicas pero as miserias humanas eran a súa principal exportación que todos, o tipo de traxe azul, a señora do café e o barbeiro, consumían encantados, con esa devoción secreta disfrazada de sarcasmo tan típica deste público. Eran eles quen ollaban nas revistas as casas dos ricos, con deleitación, sen preguntarse de onde sairían todos eses metros cadrados, todos eses cadros, todas esas xoias e animais de safari desecados que agora a policía nacional exhibe como se fosen as armas capturadas a unha especie de grupo terrorista da horterada. En Marbella serán culpables, que dúbida cabe, os que teñan cometido os seus respectivos delitos. Pero se un xuíz entolecido quixese estender o sentido da figura de cooperación necesaria ou de complicidade, ben podería procesar a millóns de lectores de revistas e espectadores de programas do corazón que, sos ou en compaña doutros, gozaban do produto deses latrocinios aínda que só fose coa imaxinación e con esa outra forma de posuír algo: a envexa. Afortunadamente, os soños non son perseguibles (o foron, en Roma: un podía ser procesado por soñar coa morte do emperador). Mentres, o tipo de traxe azul remata a súa perorata cun «... e logo dicían de Jesús Gil»; a señora vermú ao final engade: «Antes isto non pasaba». Canto ao barbeiro, despois de limpar coidadosamente a navalla e deixala na repisa, volve colocar as revistas do corazón na mesiña baixa.